Η στιγμή που συνειδητοποιείς τους ανθρώπους

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου 
που συνειδητοποιείς ποιός έχει σημασία, ποιός δεν είχε ποτέ, 
ποιός δεν θα έχει ξανά και ποιός θα έχει για πάντα.

Γι'αυτό μη στεναχωριέσαι για ανθρώπους από το παρελθόν σου,
υπήρχε λόγος που δεν κατάφεραν να είναι μαζί σου..
Κάποιες φορές ειναι καλό να ξεχάσεις καποίον 
ακόμα και αν κάποτε αποτελουσε την ζωη σου..
Ολοι έρχονται στην ζωή σου για να σου μάθουν κάτι καινούριο...
Εσείς που φύγατε μου μάθατε να αγαπάω αυτό που είμαι και να μη διαπραγματεύομαι το ποίον μου και το τι θα γίνω με κανέναν...

Λάτρεψα τις επιλογές μου 
και μετάνιωσα για το φέρσιμο μου σε ορισμένες απο αυτές.
Εκανα λάθη ναι,άπειρες αλλαγες,
όλα τα κλείδωσα στο κουτάκι του βιογραφικού μου...
πίσω σε εκείνη την αποθηκούλα του μυαλού μου,
που ανοιγοκλείνω αραιά και που για να μου θυμίζει.
πόσα τόλμησα,πόσα αρνήθηκα και πόσα στάδια διένυσα 
για να φθάσω ως εδώ...

Αγαπάω... Καββαδίας.

Αγαπάω τ' ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο
Τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ' ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβοων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.


Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότη που είδαν μια βραδιά στ' όνειρό τους,
να φανεί απ' τα βάθη του απέραντου δρόμου.
Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ' ασπροφτερό τους

Στα χείλη σου... Το κόκκινο κραγιόν!!!

Στα χείλη σου διαβάζονται οι έρημες ώρες,
οι άδειες στιγμές, .. οι βαριές σιωπές, ..
τα κόκκινα φιλιά, .. οι ένοχες συναντήσεις,
οι εφήμερες σχέσεις, .. οι αθώες φιλίες,
αυτές που μετρούν κι αυτές που έχεις ξεχάσει, ..

Στα χέρια σου αντανακλάται η χάρις, .. η τρυφερότητα, ..
η καλοσύνη του καιρού που τρέχει αδυσώπητα,
στα δάκτυλα σου πλέκεις ύμνο στο φεγγάρι,
αναζητάς ερωτευμένες ματιές, ..
είδωλα παραδείσου, ..

Τα δώρα... Μ. Σαχτούρης

Σήμερα φόρεσα ένα ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ' αγαπούν μια γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες*
και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει ώστε λοιπόν είναι ποιητής

Η Μαρία... Μίλτος Σαχτούρης

Ἡ Μαρία σκεφτικὴ ἔβγαζε τὶς κάλτσες της
Ἀπὸ τὸ σῶμα της ἔβγαιναν
φωνὲς ἄλλων ἀνθρώπων
ἑνὸς στρατιώτη ποὺ μιλοῦσε σὰν ἕνα πουλὶ
ἑνὸς ἀρρώστου ποὺ εἶχε πεθάνει ἀπὸ πόνους προβάτων
καὶ τὸ κλάμα τῆς μικρῆς ἀνεψιᾶς τῆς Μαρίας
ποὺ αὐτὲς τὶς μέρες εἶχε γεννηθεῖ

Ἡ Μαρία ἔκλαιγε ἔκλαιγε
τώρα ἡ Μαρία γελοῦσε
ἅπλωνε τὰ χέρια της τὸ βράδυ
ἔμενε μὲ τὰ πόδια ἀνοιχτὰ

Η γυναίκα είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα του Θεού, κυρίως όταν έχει το διάβολο στο κορμί της..!

Το λιμάνι της Καλαμάτας... Γιώργος Χρονάς

Χθες σαν να ονειρευόμουνα
από κει που άλλοτε έμπαινε σκοτάδι
τώρα ένα σημάδι από τα φώτα της ταινίας μες στη σάλα
και νόμιζα πως τον έβλεπα

Η ώρα είναι περασμένη. Κρυώνω, λέει η πρωταγωνίστρια
Κι αυτός;
Θα άνοιξε τώρα κατάστημα ηλεκτρικών
μες στην πλατεία της Καλαμάτας
-ψησταριές, φούρνους, γυαλικά θα έχει στη βιτρίνα

«Το γυμνό τραγούδι» (Σάτυρος)... Κωστής Παλαμάς.

Εδώ τα πάντα ξέστηθα κι αδιάντροπα λυσσάνε 
αστέρι είν’ ο ξερόβραχος, και το κορμί φωτιά.
Εδώ ειν’ ο ίσκιος όνειρο εδώ χαράζει ακόμα 
στης νύχτας το αχνό στόμα χαμόγελο ξανθό.
Εδώ ο λεβέντης μάγεμα η σάρκα αποθεώθη, 
οι παρθενιές, Αρτέμιδες, Ερμήδες είναι οι πόθοι.

Έρωτες... Νίκος Ορφανίδης.

Ψάχνεις τον έρωτα στου νου την καταχνιά
σε δύσβατες χαρές και το παιδεύεις
μες στα θολά τοπία σκοτεινά
εκείνο τ' όνειρο ξανά να ανιχνεύεις

Δεν είναι οι έρωτες παιχνίδι μιας βραδιάς
δεν είναι τ' όνειρο ρούχο να το φορέσεις
είναι ταξίδι που σε πάει στα βαθιά
είναι ένα δώρο της ζωής με καταθέσεις

Ψάχνεις τον έρωτα σ΄αλλόκοτες στιγμές
σ’ απόκρυφα σημεία κάθε βράδυ
κάτι στιγμές να ζήσεις τραγικές
με λίγο χρώμα για να πνίξεις το σκοτάδι

«Τι είναι η μουσική»... Νίκος Καρούζος.

«Σαν την πηγή που ακούγεται μακριά
στους δροσερούς καρπούς και στις σκιές των εντόμων
έρποντας ο λαμπρός αστρίτης
όπου σε μάζες ονείρου φλέγεται ο τραγοπόδης
η χαρά των ήχων έρχεται ως το αίμα
ως την αλματώδη σιωπή του νου.»
 

Ο παράδεισος βρίσκεται εκεί που είναι η Εύα...

Αν έβρεχε δάκρυα... Μπόρις Βιαν.

«Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν πεθαίνει μια αγάπη/ Αν έβρεχε δάκρυα/ 
όταν βαραίνουν οι καρδιές/ 
Σ’ολόκληρη τη γη/ για ένα σαραντάμερο/ δάκρυα πικρά/ 
θα πνίγανε τους πύργους.

Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν πεθαίνει ένα παιδί/ Αν έβρεχε δάκρυα/ 
όταν γελάνε οι κακοί/ 
Σ’ ολόκληρη τη γη/ με γκρίζα κύματα και κρύα/ 
δάκρυα πικρά το παρελθόν θα τάραζαν.

Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν σκοτώνουμε τις καθαρές καρδιές/ 
Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν χανόμαστε κάτω απ’ τα τείχη/ 

Σ’ ολόκληρη τη γη/ θα γίνονταν κατακλυσμός/ 
από τα δάκρυα τα πικρά/ των δικαστών και των ενόχων»

Από έρωτα... Νίκος Καρούζος

«Έχουν μεθύσει τα μέλη σου από έρωτα / 
που θύεται αγνότερος αντίκρυ στ’ άστρα» 

Το αύριο... Μπέττυ Κούτσιου.

Εκείνη δεν λογαριαζε τίποτα από το παρελθόν.
Ότι είχε περάσει είχε πεθάνει, όπως ακριβώς είχε πεθάνει η ίδια 
τόσες φορές για να ζήσουν οι άλλοι. 
Ο εχθρός είχε πάρει από εκείνη το αίμα του πίσω. 
Δεν φοβόταν κανέναν. 
Δεν χρωστούσε. Δεν αιμορραγούσε πια. Πονούσε. 

Με αυτόν τον γλυκό πόνο που νιώθουν οι άνθρωποι 
όταν χάνουν τα πάντα και μένουν μόνοι. 
Εκείνη δεν λογάριαζε πάρα μόνο το αύριο.
Το αύριο έκρυβε μέσα του όλη την δύναμη που χρειαζόταν 
για να σταθεί πάλι η ψυχή της στη θέση της. 

Σαν σκότωσα μια πέτρα... Κυριάκος Κάππα.

Πήρα τ’ αλέτρι το χρυσό, απ’ τα’ αγιασμένα του Θεού τα χέρια, 
να πάψει να παλεύει να δαμάσει, ένα κομμάτι γης άγονη 
και ξερή. Οι σπόροι που με κόπο τους φυτεύει, εδώ κι εκεί 
σκορπάνε από τα αγέρια, αφού δεν βρήκε τόσα χρόνια 
ούτε μια, εύφορη κι έτοιμη να βλαστήσει αγνή ψυχή.

Χαθήκανε αδερφέ μου κι άνθρωπε τα πρόσφορα τα εδάφη, 
και δεν μπορείς να ξέρεις αν η ρίζα, καρπό θα δώσει 
και θα τον γευτείς. Προθέσεις αγαθές κι ανθρώπους 
πρόθυμους,  γεμάτοι είν’ οι τάφοι, πρόσεχε στην ζωή 
καλό μην κάνεις, γιατί στο τέλος κώνειο θα πιεις.

Μικρή γυναίκα βλέποντας τη συμφορά έχουν μεθύσει τα μέλη σου από έρωτα..! (Νίκος Καρούζος)

Εγκατάλειψη... Νίκος Γρηγοριάδης.

Κι εσύ θα μ' εγκαταλείψεις
κι εσένα θα σ' εγκαταλείψουν
- η ζωή είναι συνεχής εναλλαγή
εγκαταλείψεων.

Μόνο τα πράγματα παίρνουν
τη θέση τού κενού. Σε υπομένουν.
Όμως καμιά πρωτοβουλία, κανένα βήμα
να σε πλησιάσουν. Εκεί πάντα
προσμένουν τη δική σου επαφή.

Κι εσύ να μην μπορείς και να διπλώνεσαι
στον εαυτό σου (του μιλάς,
ακουμπάς στον ώμο του μ' εμπιστοσύνη).
Τι τρυφερός, τι πιστός σύντροφος
ο εαυτός μας!

Οταν... Λεο Μπουσκαλια

"Όταν δείχνεις τα συναισθήματά σου, 
κινδυνεύεις να αποκαλύψεις ... την ανθρωπιά σου»

Εγώ χαίρομαι να αποκαλύπτω, την ανθρωπιά μου.
Μπορείς να αποκαλύψεις 
πολύ χειρότερα πράγματα από την ανθρωπιά σου.

«Όταν εκθέτεις τις ιδέες κ τα όνειρά σου στον κόσμο, 
κινδυνεύεις να τα χάσεις»

Τι να γίνει. Δεν μπορείς να κερδίζεις τα πάντα.

«Όταν αγαπάς,  κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση 
η αγάπη σου» Δεν είναι κακό αυτό.

Αγαπάς για ν’ αγαπάς, κι όχι για να πάρεις ανταπόδοση ...
αυτό δεν είναι αγάπη.

«Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις»
Και «Όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις»
Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις ,
γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή 
είναι να μη ρισκάρεις τίποτε…..

Μια οπτασία... Πάνος Μιχελής

Μια οπτασία. Είναι σαν ψέμα.
Είναι σαν κάτι που έχει φύγει.
Ίσως να είναι απλώς μια μνήμη,
που δεν θα σβήσει.

΄Ηταν μια μέρα. Ήταν μια νύχτα.
Σφοδρό χαλάζι έξω ηχούσε.
Χαλάει ο κόσμος, δεν το ακούτε;
Ξανά αστράφτει, χιλιάδες φώτα
πάνω απ’ το χιόνι, χτυπάει η πόρτα.

΄Ηρθε, τη βλέπω, δεν το πιστεύω,
Μπροστά της στέκομαι αλαφιασμένος.
Είναι αλήθεια, είναι κοντά μου,
κάνω ένα βήμα, την πλησιάζω.

Για τους Ανθρώπους... Γιώργης Κωστούρος.

Δεν είναι για μένα!
Ο αγώνας μου,
η μέρα,
ο ήλιος που ζητάω,
δεν είναι, μόνο, για μένα!
Πώς δεν το κατάλαβες αδερφέ;

Για σένα άφησα
τα περιστέρια του αύριο
να τρυγήσουν το κάθε μου σήμερα…
Για σένα άλλαξα το χρώμα του ονείρου μου
με της καρδιάς το χρώμα,
για σένα!

Μη μου χαθείς.... Μοσκιού Λίτσα

Γι' άλλον τόπο πάντα ξεκινάς
κι άλλονε περπάτησες
άστρα που ακολούθησες πιστά
σβήστηκαν και χάθηκες.

Διέγραψες στους χάρτες διαδρομές
τόπους που δικάστηκες
πάνω σε στεριές αστέριωτες
άδικα ναυάγησες.

Ο Έρωτάς μας... Μαρία Νικολάου.

Είναι που πίσω απ τα χείλη σου
επινα κόκκινα φιλιά.
Είναι που στη γραμμή της πλάτης σου, 
άφηνα όλους τους στεναγμους μου.
Είναι που καραβάνια έρωτα αμαρτωλού, 
ταξιδευαν τις άγριες ηδονές μας.
Το πρώτο μας φιλί, θυμάσαι;
Έλιωσε το Δεκέμβρη μες τις χούφτες μας.
Δακρυσανε τα έλατα.

Ο Άνθρωπος... Ντίνα Αλεξοπούλου.

Ο άνθρωπος μαθαίνει να διακρίνει, ανάμεσα 
σε ότι είναι σημαντικό και τι όχι, τι είναι προσωρινό 
και τι είναι αμετάβλητο, τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.

Όταν ο άνθρωπος εγκαθίσταται άνετα στο σπίτι του 
ξεχνάει τα απαραίτητα. Έχει καθημερινές ανησυχίες, 
διαπληκτισμούς, σκέφτεται μόνο τον εαυτό του 
και την περιουσία του.

Αλλά όταν ένας άνθρωπος είναι εκεί έξω μόνος, 
χωρίς σπίτι, με τον ουρανό για στέγη και το έδαφος 
για κρεβάτι, μόνο τότε καταλαβαίνει ότι περιπλάνηση, 
όσο σκληρή κι αν είναι.Τον βοηθά να είναι ο εαυτός του.

Ένα χαμόγελο... Φαίδρα Καψωμενάκη.

Με ένα χαμόγελο ....
χαμόγελο αγάπης!

Ένα χαμόγελο ζητούσα 
απ' την ζωή 
και ας με ξεχνούσε 
ένα χαμόγελο στη δύσκολη 
στιγμή 
και ας με προσπερνούσε ...

Όλη η ζωή σ'ένα χαμόγελο 
σε μία λέξη ,αγαπώ ,
για να ξεχνιέμαι 
σ'ένα χαμόγελο και σ'ένα αγαπώ 
σ' ένα παράδεισο για λίγο να πλανιέμαι..

Οι Εφιάλτες... Μαρία Νικολάου

Κάθε νύχτα βλέπω εφιάλτες.
Κυρίως εδώ και πολύ καιρό.
Νιώθω εγκλωβισμένη.
Δεν μπορώ να ελευθερωθω.
Βλέπω συνεχώς το ίδιο πράγμα.
Μου τρώει τα σωθικά.
Έχω φτάσει στα όρια μου.
Έχω κάνει τη νύχτα μέρα.
Πετάγομαι μες στο σκοτάδι νομίζοντας πως 
κάποιος με αγγίζει.Πως μου μιλάει. Ταλαιπωρούμαι.
Τα πρωινά νιώθω απίστευτη κούραση και με παίρνει 
ο ύπνος στον καναπέ. Καθιστή.

Όλα τα "πρέπει"... Ελενη Σοφια Στοιλου.

Προσπαθεις να φωναξεις, τα αυτια κλειστα
Ολα τα πρεπει, φραχτης μπροστα
Σφιγγεις την γροθια να αντιδρασεις
Γρηγορη η αναπνοη, προσπαθεις να προφτασεις!!

Τα θελω σου καταθετεις, κανεις δεν ακουει
Εμποδιο στην ανασα σου, που αργοσβηνει
Πολλα τα πρεπει, ποταμι που ρεει
Ερμητικα τα ρυακια του, που ομως καιει!!

Ξερεις κολυμπι, νομιζεις βουλιαζεις
Μεσα σε πρεπει που δεν τα φτανεις
Ποιος επινοησε αρα τα τοσα κλεισε;;
Κλεινει το ματι η ζωη, δεν ειναι μπαξες!!!

Εχτισα έναν έρωτα... Μαρία Νικολαου.

Εχτισα έναν έρωτα σε χαμηλό ουρανό.
Στο ξέφωτο ενός ορίζοντα.
Γεμισα αισθήσεις τα ζεστά απ τον ήλιο κεραμίδια,
κι ήρθαν τα πουλιά και φτιάξανε φωλιά.
Έπιναν νερό με μέλι απ τα φιλιά μας, 
και δροσίζονταν στο χάδι που άφηνα στο πρόσωπό σου επάνω.
Μικρή, λιγνη πεταλούδα, χόρευε μες στα μάτια μου,
κι εγώ ψιθύριζα το φονικό σου όνομα.
Κάθε φορά γεννιόμουν, και άλλες τόσες πέθαινα για χάρη σου.
Μέχρι που ταξιδιώτης άνεμος μας χώρισε νύχτα 
με δυό φεγγάρια. Μα δε λυπάμαι πια.
Έμαθα να γενναω νέους ήλιους
και να καρφώνω επάνω τους την κάθε μας στιγμή...

Στα ρηχά της θάλασσας της ζωής..! Μάρω Πετρίνα.

Μπαίνω μόνη μου στα ρηχά που είναι δύσκολο για μένα.

Ομως όταν θα το ξεπεράσω με το άφθονο ιδρώτα μου,
κ το κλάμα που θα χύσω.... με το φόβο κ τρόμο που θα έχω μέσα μου,
μονο τότε με κάθε άλλη αντιμετώπιση θα μπαίνουν τα πόδια μου
στα ελαφρά κύματα χωρίς αμφιβολια με την σίγουρη αίσθηση οτι
δεν θα συμβεί κάτι να ξανά πνιγώ!!!

Τα πάντα θα μου είναι εύκολα σαν δεύτερο χέρι.
Ότι κ αν οποίος πάει να μου κάνει κακό
η μεσολαβήσει στην ζωή μου.....να βρεθώ πάλι στα ρηχά.....

Τότε εγώ, θα είμαι εκείνη η ίδια, ο ευατος μου,
που με μια άξαφνη κίνηση, θα τον ρίξω με μια σπρωχτιά ...

Θυμάμαι... Άνθιμος Ιωάννου.

Γυρίζω πίσω στα παλιά
θυμάμαι τις στιγμές μας
είχαμε φλόγα στις ματιές
έρωτα στις καρδιές μας

θυμάμαι όταν με φίλαγες
πως πέταγα στ΄αστέρια
σε κράταγα τόσο σφικτά
μέσα στα δυό μου χέρια

που νόμιζα πως θάσπαγες
από την δύναμη μου
κι εσύ μου έλεγες γλυκά
πως ήσουνα δική μου

Χρόνια θαμώνες... Νίκος Ορφανίδης.

Άδεια η πόλη τα παράθυρα κλειστά
το γέλιο χάθηκε σιωπή μας καταπίνει
τα όνειρά μας κλέψαν ξαφνικά
και σ' άδειους δρόμους πως να βρεις ελεημοσύνη

Χρόνια θαμώνες στης ζωής μας το κενό
και τα παιδιά που πάντα ψάχνουνε το δίκιο
κάποιοι τα κλέβουν για δικό τους μερτικό
γιατί κοιτάξαν την ζωή με βλέμμα αντρίκειο

Αυτή την χώρα την ξεχάσαν οι θεοί
εδώ που ζούσαν οι σοφοί και βασιλιάδες
τώρα οι βάνδαλοι την βγάζουν στο σφυρί
και τα παιδιά να ξεπουλούν πραματευτάδες

Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω........

Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω
πώς μπορείς να αγοράζεις και να πουλάς τον ουρανό
και γιατί πιστεύεις ότι είσαι ιδιοκτήτης του νερού και του αέρα,
και εισβάλεις στη γη μου με τα απορρίμματα σου.

Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω
Γιατί αυτοαποκαλείσαι Ναυτικός
αλλά δεν γνωρίζεις για τον περιορισμό της θάλασσας..
Γιατί αισθάνεσαι ΠΟΙΗΤΗΣ
αλλά δεν υπερασπίζεσαι το ηλιοβασίλεμα..
Γιατί αυτοαποκαλείσαι ονειροπόλος
αλλά μολύνεις τον αέρα. 

Αυτή η νύχτα... Βασιλική Α Γαβαλά.

Τι όμορφα που είναι να σε νανουριζουν τα κύματα 
καθώς λικνίζονται αργά αργά νωχελικά...
Έχεις την αίσθηση πως είσαι ασφαλής σε αραξοβόλι...
Μετράς τ' άστρα που στολίζουν τα αλμπουρα 
μες την υγρή νυχτιάχωμένη σε μια ζεστή αγκαλιά
που μοιάζει απάγκιο μυρωμένο οικείο αγαπημένο!

Τι όμορφα που είναι να σου τραγουδάει το αγέρι 
σε πολλές γλώσσες... 
Να σε χαϊδεύει μια καυτή ανάσα σαν λάβα ηφαιστειακή...
Να χάνεσαι στο χρόνο που έριξε άγκυρα για χάρη σου!
Στίχους από τα ποιήματα να σιγολές 
που θυμίζουν ευχές προσευχές...