Ένα ΠΑΙΔΙ δίνει πολύτιμες συμβουλές στη μητέρα του~

http://xaralampakisgiannis.blogspot.gr/
*Μη φοβάσαι να είσαι σταθερή μαζί μου. 
Αυτό θα με κάνει να νοιώθω περισσότερη σιγουριά.

*Μη με παραχαϊδεύεις. 
Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνεις οτιδήποτε σου ζητώ. 
Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.

*Μη με κάνεις να νοιώθω μικρότερος από ότι είμαι. 
Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».

*Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά σε κόσμο, αν μπορείς. 
Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πεις, 
αν μου μιλήσεις ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

*Μη μου δημιουργείς το συναίσθημα πως τα λάθη είναι αμαρτήματα. 
Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.

*Μη με προστατεύεις από τις συνέπειες των πράξεων μου. 
Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω.

*Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. 
Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα-ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.

*Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις. 
Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατεύσω τον εαυτό μου, κάνοντας τον κουφό.

*Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις. 
Νοιώθω πολύ περιφρονημένος όταν δεν τις κρατάς.

*Μην υποτιμάς την τιμιότητα μου. 
Συχνά οι απειλές με σπρώχνουν στην ψευτιά.

*Μην πέφτεις σε αντιφάσεις. 
Με μπερδεύεις έτσι αφάνταστα 
και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σε σένα.

*Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις, 
γιατί θα ανακαλύψεις πως θα αρχίσω να παίρνω 
τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

*Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστεύω πως είσαι τέλεια ή αλάνθανστη.
 Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα όταν ανακαλύπτω 
πως δεν είσαι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

*Μη διανοηθείς ποτέ πως θα πέσει η υπόληψη σου,
αν μου ζητήσεις συγνώμη. 
Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου, 
μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντι σου.

*Μην ξεχνάς πως μ’ αρέσει να πειραματίζομαι. 
Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σε παρακαλώ παραδέξου το.

*Μην ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω. 
Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις 
το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε σε παρακαλώ.

*Μην ξεχνάς πως δε θα μπορέσω να αναπτυχθώ 
χωρίς πολλή κατανόηση και αγάπη. 
Αυτό, όμως, δε χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;

Με σεβασμό και αγάπη το παιδί σου.

Σιγανοψιχάλισμα... Θώμη Μπαλτσαβιά.

Φωτογραφία της Θωμη Μπαλτσαβια.
Σιγανοψιχάλισμα..
ένας ουρανός που δεν μπορεί να πάρει απόφαση 
αν θα ξεσπάσει σε αναφιλητά 
ή για ακόμη μια φορά 
θα πνίξει καημούς και παράπονα στα τρίσβαθά του..
μα κρατάει τα σύννεφα φρουρούς του 
και ο ήλιος θα για να έρθει 
πρέπει μια μάχη να δώσει από τις γνωστές..

Δεν θέλω να κοιτάξω ψηλά 
γιατί δεν εμπιστεύομαι μήτε το δικό μου ουρανό 
που ίσως αφήσει τους δικούς του καημούς 
και παράπονα να γίνουν βροχή..
δεν είναι που δε θέλω..
είναι που σε βλέπω μπροστά μου 
και τελικά ο ουρανός μου φοράει τα καλά του...

πάντα μου ψιθύριζε η καρδιά μου 
πως για μένα έχεις μια αγκαλιά που με περιμένει...
δεν την πίστευα..είπα..
καρδιά που σου δόθηκε είναι..
ανοησίες λέει...είπα..
καρδιά που πόνεσε είναι και δεν ξέρει τι λέει...
με νύχια και με δόντια αγωνιζόμουν να μη με πείσει..

σιγανοψιχάλισμα..
ανόρεχτα δάκρυα ενός ουρανού 
που'χει μάθει από μπόρες 
μα του αρκούσε ανέκαθεν 
και μια μόνο αχτίδα για να υπάρχει...
ενός ουρανού που το ίδιο αγαπά ήλιο και συννεφιά 
αφού ψάχνει απλά μια ίδια ψυχή να απαγκιάσει...
ένα χαμόγελο για να παραστήσει 
πως είναι καλοκαίρι μες την καδιά του χειμώνα...

δε θέλω να κοιτάξω ψηλά 
γιατί θα με προδώσει ο δικός μου ουρανός..
θα του πει πως περιμένω αμυγδαλιές 
και κερασιές να γεμίσουν λουλούδια...
θα του πει πως τελικά με έπεισε η καρδιά μου...
άκουσέ με..με έπεισε..

φόρα τα καλά σου μέσα έξω...χαμογέλα πια...

εγώ την αγκαλιά που μου ανήκει θα την πάρω...
κι ας κλάψουν και οι δυο ουρανοί..
καλύτερα..
θα δούμε αγκαλιά και το ομορφότερο ουράνιο τόξο..
το τόξο της ζωής μας..

Γιε μου... η ώρα η καλή!!! (Γ. Χαραλαμπάκης)

Ευγενικός να ‘σαι ψυχή μου όπως πάντα, 
σαν πας στον κύρη της για ‘κείνη να μιλήσεις, 
Πως δεν σ’ ανάθρεψα ορθά μη το νομίσουν, 
σκέψη κακιά να κάνουνε μη τους αφήσεις. 

Στην τσέπη την δεξιά του σακακιού, 
δέκα φλουριά σου έβαλα να της τα κρεμάσεις, 
πάνω στο νυφικό την ώρα την καλή, 
να την χορέψεις σαν την πάρεις και την αγκαλιάσεις. 

Στην άλλη τσέπη σου έβαλα χρυσά κουμπιά, 
να τα φορέσεις γιόκα μου γαμπρός σαν θα γενείς, 
μες το ζωνάρι σου έκρυψα χρυσό σταυρό, 
δώρο να της τον κάμεις σαν την παντρευτείς. 

Σαν θα χορεύεις πρόσεξε τα βήματα μη χάσεις, 
στο πεταχτό εκείνο σάλτο το διπλό, 
ξέρω σ'αρέσει πάντοτε, φιγούρες δύσκολες να κάνεις, 
ποιος σέρνει, να ρωτάνε όλοι τον χορό.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Ο αλχημιστής... Το νόημα της ζωής... (Πάουλο Κοέλιο)

-Είμαι ο βασιλιάς της Σαλίμ, είχε πει ο γέρος.
Για ποιό λόγο ένας βασιλιάς πιάνει κουβέντα μ’ένα βοσκό? ρώτησε το αγόρι έκπληκτο. 

Για πολλούς λόγους. Ας πούμε ότι ο πιο σημαντικός είναι ότι εσύ κατάφερες να πραγματοποιήσεις τον Προσωπικό Μύθο σου. Το αγόρι δεν είχε ιδέα τι Θα πει Προσωπικός Μύθος.

-Είναι αυτό που πάντα επιθυμούσες να κάνεις. Ολοι οι άνθρωποι, στα πρώτα νεανικά τους χρόνία, ξέρουν ποιος είναι ο Προσωπικός Μύθος τους. “Την εποχή αυτή της ζωής όλα είναι ξεκάθαρα, όλα γίνονται και οι άνθρωποι δε φοβούνται να ονειρεύονται και να επιθυμούν όσα Θα ήθελαν να πραγματοποιήσουν στη ζωή τους. Οσο όμως περνά ο χρόνος, μια μυστική δύναμη αρχίζει να προσπαθεί ν’αποδείξει ότι είναι αδύνατο να πραγματοποιήσει κανείς τον Προσωπικό Μύθο του”.

Για το αγόρι, τα λόγια του γέρου δεν είχαν και πολύ νόημα.  Ήθελε όμως να μάθει ποιες ήταν οι “μυστικές δυνάμεις”. Η κόρη του εμπόρου Θα έμενε μ’ανοιχτό το στόμα. 

– Είναι δυνάμεις που φαίνονται κακές, αλλά στην πραγματικότητα σου διδάσκουν πώς να  εκπληρώσεις τον Προσωπικό Μύθο σου. Προετοιμάζουν το πνεύμα και τη Θέλησή σου, γιατί πάνω σ’αυτό τον πλανήτη υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια; όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις, όταν επιδιώξεις κάτι, σημαίνει ότι η επιθυμία σου πηγάζει από την  Ψυχή του Κόσμου.  

Είναι η αποστολή σου πάνω στη Γη.Ακόμη κι αν θέλεις μόνο να ταξιδεύεις? Ή να παντρευτείς την κόρη ενός εμπόρου υφασμάτων? 

Ή ν’αναζητήσεις ένα Θησαυρό. Η Ψυχή του Κόσμου τρέφεται από την ευτυχία των ανθρώπων. Ή από τη δυστυχία  το φθόνο, τη ζήλια. Η εκπλήρωση του Προσωπικού του Μύθου, αυτό είναι το μοναδικό χρέος του ανθρώπου. Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό  πράγμα.

Κι όταν επιδιώξεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς
Για ένα διάστημα έμειναν σιωπηλοί, κοιτάζοντας την πλατεία και τους ανθρώπους. Ο γέρος μίλησε πρώτος.

-Γιατί βόσκεις πρόβατα?

-Γιατί μου αρέσει να ταξιδεύω.

Βρες το θαύμα…. Alan Cohen

quiet-nymph:
“Artwork by Jonathan PAYET Landscape photographer 📸
”
Σε ένα ταξίδι μέσα στη ζούγκλα ένας βασιλιάς 
έκοψε κατά λάθος το δάχτυλο του ποδιού του, 
ενώ τεμάχιζε μια καρύδα. 

Θαυμάσιο!” αναφώνησε ο σύμβουλός του. 
Εδώ υπάρχει μια ευλογία!”. 
Ο βασιλιάς, οργισμένος από την επιπολαιότητα του συμβούλου του, τον έριξε σε ένα λάκκο και τον άφησε εκεί.

Την επόμενη ημέρα, ο βασιλιάς πιάστηκε από μια συμμορία κεφαλοκυνηγών, που αποφάσισαν ότι θα μπορούσε να γίνει μια πολύ ευπρόσδεκτη θυσία στους θεούς τους. 
Όταν ο ιερέας της φυλής πρόσεξε πως του έλειπε ένα δάχτυλο του ποδιού, οι κεφαλοκυνηγοί τον ελευθέρωσαν θεωρώντας τον ακατάλληλο για θυσία. 

Ξαφνικά, ο βασιλιάς συνειδητοποίησε ότι 
ο σύμβουλός του είχε δίκιο. 
Επέστρεψε στο λάκκο, τον έβγαλε και του ζήτησε συγγνώμη.

Δε χρειάζεται να μου ζητάς συγγνώμη“, 
είπε ο σύμβουλος. 
Ήταν και για μένα ευλογία 
που μ΄ έριξες σ΄αυτήν την τρύπα!”. 
Πως είναι δυνατόν;” 
ρώτησε ο βασιλιάς, μην πιστεύοντας στ΄ αυτιά του. 
Γιατί, αν ήμουν μαζί σου, 
οι κεφαλοκυνηγοί θα είχαν θυσιάσει εμένα!

Φαντάσου πως το καθετί που σου συμβαίνει 
έχει οριστεί από τη θεία τάξη.
Μόνον αν ψάχνεις για θαύματα, 
μόνο τότε θα μπορέσεις να τα βρεις…

Απόσπασμα από το βιβλίο του  Alan Cohen 
Μια βαθιά ανάσα ζωής.

Φωτιά και Πάγος... Ρόμπερτ Φροστ.

milamai:
“ My fire to your fire. My blood to your blood.
by Milamai
”
«Κάποιοι λένε ο κόσμος θα τελειώσει στη φωτιά,
Κάποιοι λένε στον πάγο.
Απ’ όση στη ζωή ένιωσα πεθυμιά
Τάσσομαι εγώ μ’ αυτούς που θέλουν τη φωτιά.
Μα αν ήταν να χαθεί δύο φορές,
Νομίζω μίσος γνώρισα αρκετό

Ώστε να πω ότι ο πάγος για καταστροφές
Σπουδαίος είναι και αυτός
Και τη δουλειά θα κάνει επαρκώς.»
[Μετάφραση: Παναγιώτης Αλεξανδρίδης]

Γυναίκα... Ρένα Γέρου.

Λάσπη και μετάξι
Θεά και μούσα, μάνα, αδερφή και ερωμένη
Τροφός, εργάτρια, ιέρεια
Παιδαγωγός και εστεμμένη της ζωής
Θώκος δημιουργίας απαράμιλλος
Άξια σεβασμού, λατρείας και τιμής
Του έρωτα η έμπνευση και απαύγασμα
Ηδονικά και τρυφερά τα αγκαλιάσματά σου
Μήτρα των θαυμαστών και τρομερών
Εύγονη, καρποφορούσα, ζωοδότρα
Θεμέλιο και στήριγμα, προόδου ώθηση
Πλήθος τα επίθετα που σε κοσμούν
Τόσοι οι τίτλοι, πολυποίκιλοι
Μα ένας ο πολυτιμότερος…
Σύντροφος και συνοδοιπόρος
Δόσιμο, αγάπη, λυτρωμός και ανακούφιση η ποδιά σου
Μάνα ιερή. Γεννιέσαι, γίνεσαι και μένεις
Η φύση να σε ευγνωμονεί, να σε σέβεται
Γυναίκα από λάσπη και μετάξι εσύ πλασμένη
Λογάριασε πόσα τα βάρη που φορτώθηκες
Εντός σου κουβαλάς και προχωράς να ανέβεις
Της ζωής το απάτητο βουνό
Μεταξωτό μαχαίρι να κραδαίνεις
Υπεράσπιση και προστασία
Κορμί από λάσπη σμιλεμένο
Ανάκαρα στη δίνη της ζωής
…Πέρα από τα ανθρώπινα
Κι όμως ανέλαβα
Για μια αγάπη όλα καμωμένα

Αλαργινή... Χρήστος Κάρτας.

Η σωτηρία μου εξανεμίζεται κάτω από αιχμηρές αλήθειες
μα εγώ κρατώ το αγαπημένο σου λουλούδι
και από μέσα μου αναβλύζει ένα φως εκστατικό.

Έζησα για τις ώρες
που η φωνή σου πάγωσε την άμμο στην κλεψύδρα μου.
Βλέπω το γελαστό σου πρόσωπο σε μια φωτογραφία
έτσι μαθαίνω περισσότερα για το δικό μου γέλιο.

Το γέλιο μου ψυχορραγεί
εσύ μου λες να το αγαπώ
και σε πιστεύω
αλαργινή μου αγαπημένη.

Ρίζα... Μαρία Νικολαου.

Μετά μισό αιώνα ζωής, ( όποιας ζωής), 
και ύστερα από σκέψεις που νύχτα μέρα έχουν λιώσει το μυαλό, 
εβγαλα ενα συμπέρασμα.

Πως αυτό που δείχνεις και που βγαζεις προς τα έξω, 
αυτό είσαι για τούς άλλους.
Αυτό πιστεύουν έστω κι αν δεν είναι το πραγματικό σου πρόσωπο.
Μπορεί να σε βλεπουν πολλές φορές θλιμμένο, 
καχύποπτο, νευρικό κι απότομο.

Ξέρω καλα πως θα χαρακτήριζαν μία τέτοια συμπεριφορά.
Γιατί δυστυχώς κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί 
τι μπορεί να κρύβεται απο πισω, 
που να σε αναγκάζει ίσως άθελά σου να φερεσαι έτσι.

Απ την άλλη, 
εκείνοι που έχουν ηρεμία στο βλέμμα, 
γλυκύτητα, ευγένεια...
Εκείνοι που σε χτυπούν στον ώμο χαμογελώντας, 
γίνονται οι καλυτεροι φίλοι σου.

Γιατί κι αυτοί με την σειρά τους δεν κάθονται να αναρωτηθουν 
πόσο διαφορετικός είναι ένας τέτοιος άνθρωπος 
όταν κλείνει την πόρτα του σπιτιού του.
Είμαστε λοιπόν για τους άλλους 
αυτό που βγάζουμε προς τα έξω.

Άθελά μας ή μη.
Πόσο άγνωστοι είμαστε μεταξύ μας τελικά...
Και δεν είναι κι εύκολο να μιλησεις για σένα.
Σπάνια κάποιος θα σε πιστέψει.
Μα κι αν ακόμα δείξει κάτι τέτοιο, 
οι αμφιβολίες πάντοτε θα υπάρχουν.
Ξέρετε...έχω κουραστεί πολύ.
Γιατί, θα σκεφτούν οι περισσότεροι.
Εσκαβες;

Ναι.. Εσκαβα από παιδί μέσα μου.
Εσκαβα την ψυχή για να επιβιώσω απ το κακό κι απ το άδικο.
Ακόμη σκαβω.
Μπας και βγω απ ο,τι με τυραννα.

Μόνο που τώρα καταλαβαίνω πως τόσα χρόνια που σκαβω 
σα ρίζα εντός μου, έχω κάνει ένα μεγάλο λάθος.
Σκαβω προς τα μεσα...κι όχι προς τα εξω...

Αχ βάσανο μεγάλο ο έρωτας... Βασιλική Α Γαβαλά

Ο ουρανός γέμισε αστραπές
θαρρείς απελπισιάς φωνές
κλαίει λυγμικά η βροχή
γιατί το χάραμα μας βρίσκει χώρια
να μετράμε απανωτά κύματα πελώρια!

Αχ πως να μερώσουμε φουρτούνες;
Πως να φέρω χαμόγελα πίσω
στα λυπημένα σου χείλη;
Πως να σου σταλάξω χαρά
πορφυρένιο μου δείλι;
Μελισσούλα εγώ
ανθισμένο εσύ θυμάρι
κάνε τα στήθια μου μαξιλάρι
στόλισε τα μαλλιά μου φιλιά
άνοιξε τη φοβισμένη σου αγκαλιά
θάλασσα πλατειά
να ταξιδέψει αλαργινά
χάρτινες βαρκουλες
πονεμένα όνειρα ερωτικά
ξεχασμένα στο γρήγορο πέρασμα
της νιότης
νοσταλγικής αγάπης πρώτης.

Αχ κανένα σου χάδι
δε ξεγλύστρισε στο σκοτάδι
αφήνοντας τη γύμνια
χωρίς αγάπης υφάδι
να ντρέπεται να κλαίει
μονολογώντας να λέει:
- Φωτιά χωρίς αέρα καίει;
- Γη χωρίς βροχή ανθίζει;
- Τ' άρωμα άνοιξης χειμώνα μυρίζει;
- Αχ βάσανο μεγάλο ο έρωτας
δίχως χάδια, τίποτα δεν αξίζει!

Άμα τελειώσει ο πόλεμος... (Ιάκωβος Καμπανέλλης).

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια,
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος μη με ξεχάσεις!

Χαρά του κόσμου, έλα στην πύλη,
ν ‘αγκαλιαστούμε μες το δρόμο,
να φιληθούμε στην πλατεία!

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια,
κορίτσι με τα παγωμένα χέρια,
άμα τελειώσει ο πόλεμος, μη με ξεχάσεις!

Στο λατομείο ν ‘αγαπηθούμε,
στο θάλαμο των αερίων,
στη σκάλα , στα πολυβολεία.

Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια,

Έρωτας μες στο μεσημέρι,
σ ‘όλα τα μέρη του θανάτου,
ώσπου ν ‘αφανιστεί η σκιά του.

(ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ)

Ένα απλό κρεβάτι... Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Κινήσεις που οδηγούν σ’ ένα απλό κρεβάτι
πώς να εμπνεύσουν πια;
Κρεβάτι χωρίς παραστάτη
χωρίς εφιδρώσεις
χωρίς εντυπώσεις
ένα άδειο στρωμένο πανί
μία οθόνη δίχως προβολή
και κινήσεις μονοσήμαντες
που σημαίνουν μόνο το τέλος της μέρας.
Μια ειρήνη υπόγραψα φαίνεται
χωρίς καμιά μάχη να ‘χει κερδηθεί ή χαθεί.
Ειρήνη είναι ο ύπνος
που έρχεται περιβρεγμένος
μόνο με την ελπίδα του ονείρου.
Αλλά, αναπάντεχα μια γλύκα απλώνεται
στην επιφάνεια της ταλαιπωρημένης σάρκας.
Τέλειωσε και τούτο το βράδυ.
Ακόμη ένα κομμάτι χρόνου
που δεν πρόδωσα
δε βλαστήμησα
την ώρα και τη στιγμή.
Ήταν η μέρα καλή
καμιά δεν ένιωσα νέα πληγή κ
καμιά δεν κακοφόρμισε παλιά.
Κρεβάτι απλό με τέσσερα πόδια
και καλοκαιρινά σεντόνια βάναυσα λευκά.

Τα Στολίδια από χρυσάνθεμα τα κορίτσια που αγαπούμε από τη Ρουμανία..! (Σοφία Περδίκη)

pureromania: "SanzieneLaCorbi PureRomania Corbi"
Ένα καλοκαίρι
από τα «προσεχώς»
θα ‘ρθουν τα κορίτσια
απ’ το Βουκουρέστι.
Θα ‘χουν στα μαλλιά τους
πλεγμένα κόκκινα λουλούδια
θα φορούν όλα την άσπρη
κεντημένη μπλούζα
εκείνη με τα σταυρωτά μοτίβα
στα πόδια ανάμεσα
θα κρύβουν του μόχθου τον ιδρώτα
ανάμεικτη αποφορά
σκόρδου και τριαντάφυλλου
η Γη κι ο Ουρανός
θα ισορροπούν
στα λευκά τους χέρια.
Με χαμηλωμένα τα μάτια
τα χείλη γεμάτα
τα πηγούνια μικρά
θα ‘ρθουν τα επόμενα καλοκαίρια
τα κορίτσια απ’ τ’ αλώνια.

Για την πείνα τους δεν θα μας μιλήσουν.
Οι αμνοί μας θα σφαχτούν
τα τραπέζια θα στρωθούν
και το τραγούδι ευθύς θα πιάσουν
από ένα σημείο η καθεμιά.
Τα Στολίδια από χρυσάνθεμα
τα κορίτσια που αγαπούμε
από τη Ρουμανία.