" Ένα ατιμώρητο έγκλημα και δύο τιμωρημένοι αθώοι. " Μπέττυ Κούτσιου

Νιώθω να έχει γίνει ένα έγκλημα, στο σημείο 
που με αγγίξεις τελευταία φορά.
Εκεί που υποτίθεται οτι πέθανες.
Σαν να ήτανε η τελευταία φορά 
που ένιωσα την σάρκα μου ζωντανή.
Σαν να πέθαναν όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου 
μέσα στο στήθος μου.
Σαν να χορεύουν δέκα μικροί σκορπιοί 
μέσα στην καρδιά μου, πίνοντας το αίμα μου.
Σαν να μην ξημέρωσε ποτέ ξανά μπροστά στα μάτια μου.
Νιώθω σαν να έχει ανοίξει ένας μικρός τάφος, 
στο σημείο που με φίλησες για τελευταία φορά.
Εκεί που υποτίθεται οτι κοιμήθηκες.
Σαν να έγειραν λυπημένες οι παπαρούνες στο χώμα.
Σαν να έλιωσαν όλα τα κεριά στις εκκλησιές την Κυριακή.

Γιε μου... η ώρα η καλή!!! (Γ. Χαραλαμπάκης)

Ευγενικός να ‘σαι ψυχή μου όπως πάντα, 
σαν πας στον κύρη της για ‘κείνη να μιλήσεις, 
Πως δεν σ’ ανάθρεψα ορθά μη το νομίσουν, 
σκέψη κακιά να κάνουνε μη τους αφήσεις. 

Στην τσέπη την δεξιά του σακακιού, 
δέκα φλουριά σου έβαλα να της τα κρεμάσεις, 
πάνω στο νυφικό την ώρα την καλή, 
να την χορέψεις σαν την πάρεις και την αγκαλιάσεις. 

Στην άλλη τσέπη σου έβαλα χρυσά κουμπιά, 
να τα φορέσεις γιόκα μου γαμπρός σαν θα γενείς, 
μες το ζωνάρι σου έκρυψα χρυσό σταυρό, 
δώρο να της τον κάμεις σαν την παντρευτείς. 

Σαν θα χορεύεις πρόσεξε τα βήματα μη χάσεις, 
στο πεταχτό εκείνο σάλτο το διπλό, 
ξέρω σ'αρέσει πάντοτε, φιγούρες δύσκολες να κάνεις, 
ποιος σέρνει, να ρωτάνε όλοι τον χορό.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Η Δίαιτα της Συγγνώμης...

Ίσως ο νους σας είναι ακόμα εθισμένος να σκέφτεται ότι χρειάζεται να κάνει δίαιτα από κάποιο πράγμα. 
Έτσι, γιατί να μη δημιουργήσετε ένα εντελώς καινούργιο 
είδος δίαιτας, ένα είδος για το οποίο δε χρειάζεται να εγκαταλείψετε καθόλου τροφές ή θερμίδες;

Σκέφτηκα ότι αν κάνατε κάτι εβδομήντα φορές το εφτά, 
θα έδειχνε ότι η πρόθεσή σας είναι τόσο υπέρτατη 
ώστε το εννοούσατε πραγματικά. 

Θα ξαναπρογραμματίζατε τον ηλεκτρονικό σας υπολογιστή 
αρκετά καλά ώστε ο Θεός να καταλάβει 
ότι τώρα το εννοείται αληθινά και πραγματικά, 
και ότι όντως είστε αληθινά έτοιμοι. 

Κατόπιν, θα δεχόσαστε όλη την ενέργεια που χρειάζεται ποτέ 
για να σας βοηθήσει να πετύχετε εκείνο το μόνιμο αποτέλεσμα.

Προφανώς, όταν η συγχώρεση ολοκληρωθεί, 
θα υπάρχει μια ροή ενέργειας που είναι ολοκληρωτική αγάπη 
και θα είναι εύκολο να καθοδηγείτε τα μόριά σας 
στο ακριβές επιθυμητό βάρος. 

Τα μόρια, απλώς θα ανταποκρίνονται αμέσως στο νου σας. 
Αλλά, ενόσω είστε κολλημένοι στο μίσος και το θυμό, 
το σώμα σας αντιδρά σαν ανόητο παιδί 
και δεν θα υπακούει στις οδηγίες σας.
Χρησιμοποιώντας τη Δίαιτα της Συγγνώμης

Πρώτη Εβδομάδα:
Αυτήν την εβδομάδα γράψτε μια δήλωση εβδομήντα φορές 
κάθε μέρα επί εφτά μέρες. 
Μπορείτε να γράφετε τριάντα πέντε το πρωί 
και τριάντα πέντε το βράδυ. 
Χρησιμοποιήστε τη δήλωση που ταιριάζει σ΄εσάς. 
Σας δίνω ένα παράδειγμα:
Εγώ, ο/η………., συγχωρώ εντελώς τον πατέρα μου.

Δεύτερη Εβδομάδα:
Την δεύτερη εβδομάδα, γράψτε άλλη μια δήλωση 
εβδομήντα φορές κάθε μέρα για εφτά μέρες
Σας δίνω ένα παράδειγμα:
Εγώ, ο/η…………………., συγχωρώ εντελώς την μητέρα μου.

Τρίτη Εβδομάδα:
Την τρίτη εβδομάδα γράψτε αυτή τη δήλωση που αναφέρεται 
στον εαυτό σας με τον ίδιο τρόπο όπως τις προηγούμενες. 
Εβδομήντα φορές την ημέρα επί εφτά μέρες. 
Σας δίνω ένα παράδειγμα:
Εγώ, ο/η……………………., συγχωρώ εντελώς τον εαυτό μου.

Τέταρτη Εβδομάδα:
Τώρα γράψτε αυτή την δήλωση εβδομήντα φορές επί εφτά μέρες για να απελευθερώσετε οποιοδήποτε τραύμα ή θυμό έχετε από/ για κάποιο άτομο. 
Σας δίνω ένα παράδειγμα:
Εγώ, ο/η………………., συγχωρώ εντελώς τον/την……………

Δηλώσεις σχετικές με τη Συγγνώμη

Το Εγώ... Osho

΄΄Το εγώ δεν υπάρχει πουθενά αλλού έξω από τον άνθρωπο 
και το εγώ αρχίζει να μεγαλώνει καθώς μεγαλώνει το παιδί. 
Οι γονείς, τα σχολεία, τα κολέγια, το πανεπιστήμιο, 
τα πάντα βοηθούν την ενίσχυση του εγώ 
για τον απλό λόγο ότι 
επί αιώνες ο άνθρωπος αναγκαζόταν να αγωνίζεται 
για την επιβίωσή του 
και η ιδέα αυτή τού έχει εντυπωθεί, 
είναι ένας βαθύς ασυνείδητος προγραμματισμός του, 
ότι μόνο το ισχυρό εγώ μπορεί να επιβιώσει 
στον αγώνα της ζωής. 

Η ζωή έχει γίνει απλώς ένας αγώνας για την επιβίωση. 
Και οι επιστήμονες το έκαναν ακόμη πιο πειστικό αυτό 
με την θεωρία τους περί επιβίωσης του ισχυρότερου. 
Βοηθάμε λοιπόν κάθε παιδί 
να γίνεται όλο και πιο δυνατό ως προς το εγώ του 
κι εκεί ακριβώς εμφανίζεται το πρόβλημα.

΄΄Καθώς γίνεται ισχυρό το εγώ, 
αρχίζει να περιβάλει την ευφυΐα 
σαν ένα παχύ στρώμα σκότους. 
Η ευφυΐα είναι φως, το εγώ είναι σκοτάδι. 
Η ευφυΐα είναι πολύ λεπτεπίλεπτη, 
το εγώ είναι πολύ σκληρό. 
Η ευφυΐα είναι σαν τριαντάφυλλο, 
το εγώ είναι σαν βράχος. 

Πόθε εσύ... Γ. Χαραλαμπάκης.

Εσύ ευωδία Υάκινθου λευκού,
φερμένη από κόσμου αλλοτινού ζωή.
Της Κίρκης λόγια όμορφα εσύ,
βότανο των Θεών κι ουσία μαγική.
Της Αφροδίτης ομορφιά εσύ,
κανείς σ’ αυτήν μπροστά
που δεν μπορεί να αντισταθεί.
Λάφυρο του Αγαμέμνονα εσύ,
σύρραξης στρατηγών αιτία κι αφορμή.

Αδιάκριτα πως γίνετε να διαβάζεις,
αυτό που λαχταρά η ψυχή.
Άπληστα πως μπορείς ν’ αγκαλιάζεις,
σκέψη και θέληση μαζί.

Τραγούδι των Σειρήνων λάγνο εσύ,
που δεν μπορεί
σ’ αυτό κανείς να μην υποταχτεί.
Των εσπερίδων μήλο κόκκινο εσύ,
π’ ούτε Θεός του Ολύμπου μπόρεσε να το γευτεί.
Θωριά της φύσης ανθισμένη εσύ,
η Περσεφόνη
σαν γυρνά στης μάνας της την θαλπωρή.
Του σκλαβωμένου πόθε άσβεστε εσύ,
η ώρα πότε θα ‘ρθει να ‘λευτερωθεί.

Αγιόκλημα σε χρώμα τ’ ουρανού,
που ευωδιά το είναι μου γεμίζεις.
Ανθέ πολύχρωμε ευλογημένου λιβαδιού,
στην στράτα μου που θέλεις να ανθίζεις.

Χαράς πηγή ολόγιομη,
με νέκταρ και ροδόσταμο,,
και το δικό μου πάθος μην ξεχνάς,
να έρθεις να δροσίσεις.
Όνειρο ζωντανό αξέχαστο,
καιρών αθώων μακρινών,
έλα ξανά το χέρι δίπλα μου,
εσύ να μου κρατήσεις.
Ανάσα μου θέλω να είσαι συ,
και χτύπος της καρδιάς,
την κάθε μου στιγμή όσο ζω,
νόημα να γεμίσεις.
Το πρώτο εκείνο το φιλί,
μια αναπνοή που κράτησε,
θα ήθελα ξανά να το γευτώ,
μια ολόκληρη ζωή.

Οι γυναίκες Καλάς ξεχωρίζουν για την ομορφιά τους, είναι περήφανες, ελεύθερες και με έκδηλη κοινωνικότητα.

Άκου αυτή τη μουσικούλα Κούλα... (Γιάννης Καραλής)

Άκου αυτή τη μουσικούλα Κούλα ..στο πιάνο
πες μου αλήθεια αν σ’ αρέσει Κούλα ..στο πιάνο
το όνειρό μου ήτανε να γίνω ένας Solist ..στο πιάνο
κι ακόμα παραπάνω ..στο πιάνο

Μια μέρα το κορίτσι μου, μου είπε ..στο πιάνο
θα μείνεις κάποια μέρα Θέμη πάνω ..στο πιάνο
πού με χάνεις πού με βρίσκεις πάνω..στο πιάνο
αγάπη μου θα γίνω ένας Bach ..στο πιάνο
κι ακόμα παραπάνω ..στο πιάνο

Μια μέρα που γυρίζω απ’ το Ωδείο ..στο πιάνο
πιάνω το κορίτσι μου με δύο ..στο πιάνο
και τώρα μόνος ..το πιάνω
ζητώ παρηγοριά α α α α

Ένα λουλούδι... Μυρτιώτισσα

«Ένα λουλούδι εγύρεψα, μονάχα ένα λουλούδι μ᾽ολόγλυκη ευωδιά.
Κι εγώ το αντάξιό του για σας θε νά ᾽λεγα τραγούδι 
να σας ευφράνω την καρδιά.  
Κανένας δε μου τό᾽φερε καθώς το λαχταρούσα, 
και με περίζωσε ο καημός.
Μα ίσως και νά᾽τανε πολύ αυτό που σας ζητούσα, 
νά᾽ταν ανθέων ανθός.
Και τώρα τρέμω μη βρεθεί το εξωτικό λουλούδι 
με τη γλυκιά ευωδιά, γιατί αν βαλθώ να σας το πω 
το αντάξιό του τραγούδι, θα σας ραγίσω την καρδιά!»

Μια γυναίκα αγαπάει όταν είναι δυνατή και αγαπιέται όταν σέβεται τον εαυτό της... Μπέττυ Κούτσιου.

Μια γυναίκα πρέπει να αγαπάει όταν είναι δυνατή .
Όχι όταν είναι αδύναμη.
Πρέπει να αγαπήσει έναν άντρα, όχι για να την βοηθήσει 
να ξεφύγει από τα προβλήματα της 
αλλά για να ζήσει μαζί του την ζωή που ονειρεύονται.
Μια γυναίκα πρέπει να αγαπάει τον εαυτό της πρώτα 
για να μπορέσει να αγαπήσει έναν άντρα.

Πώς θα δώσει αγάπη όταν η ίδια δεν αγαπάει εκείνη;
Πώς θα δοθεί εάν πρώτα δεν μπορεί να δώσει;
Πώς θα ανθίζει δίπλα σε έναν άντρα 
εάν η ίδια νιώθει μαραζωμένη;

Μια γυναίκα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάει 
μια καταστροφική αγάπη στην αγκαλιά ενός άλλου άντρα.
Θα ήταν άδικο για εκείνον που θα ήταν πλάι της και για εκείνη, 
γιατί με μαθηματική ακρίβεια η σχέση αυτή θα αποτύχει οικτρά.

Πρέπει να μείνει μόνη της, να τα βρει με τον εαυτό της, 
να κάνει την αυτοκριτική της, να ηρεμήσει, να ξεχάσει 
και να ξαναγεννηθεί γυναίκα πάλι .
Και τότε με το κεφάλι ψηλά 
να παραδοθεί στον έρωτα για έναν άντρα.
Ποτέ όμως με το κεφάλι κάτω και τα μάτια κλαμένα.

Μια γυναίκα δεν αγαπάει μόνο την ομορφιά ενός άντρα.
Αυτό που την κερδίζει είναι ο ανδρισμός του συντρόφου της , 
ο λόγος του, η μπέσα του.
Τον θαυμάζει, την γοητεύει, την κάνει να νιώθει ασφάλεια 
όχι από την τσέπη του αλλά απο την αγκαλιά του.

Αγάπη και Μίσος... Osho.

Αν αγαπάς κάποιον, μερικές στιγμές μπορεί να τον μισείς, αλλά αυτό δεν καταστρέφει την αγάπη. 
Μάλλον, δίνει μια μεγαλοπρέπεια στην αγάπη. 
Τι είναι το μίσος στην πραγματικότητα; 
Είναι μια τάση για απομάκρυνση.
Τι είναι αγάπη; Είναι μια τάση για πλησίασμα. 
Το μίσος είναι μια τάση για χωρισμό, μια τάση για διαζύγιο. 
Η αγάπη είναι μια τάση για γάμο, για προσέγγιση, 
για πλησίασμα, για να γίνεις ένα.

Μίσος σημαίνει να γίνεστε δύο, ανεξάρτητοι.
Αγάπη σημαίνει να γίνεστε ένα, αλληλένδετοι.

Όποτε μισείς, απομακρύνεσαι από τον εραστή σου, 
τον αγαπημένο σου. Στην καθημερινότητα όμως 
είναι απαραίτητη μια απομάκρυνση, για να ξαναγυρίσεις.
Είναι όπως όταν τρως. Όποτε πεινάς, τρως. 
Τότε η πείνα φεύγει, γιατί έχεις φάει.Όταν αγαπάς κάποιον, 
μοιάζει με το φαγητό. Η αγάπη είναι φαγητό. 
Μπορεί να είναι πνευματική, όμως είναι φαγητό. Τροφοδοτεί.

Όταν αγαπάς κάποιον, η πείνα καταλαγιάζει 
και αισθάνεσαι πλήρης, τότε ξαφνικά αρχίζει 
η τάση για φυγή και χωρίζετε. 

Περί ελευθερίας και απόφασης ο λόγος…. Χόρχε Μπουκάϊ.

Ηταν κάποτε ένας ξυλουργός που ειδικευόταν στη συναρμολόγηση προκατασκευασμένων σπιτιών. 
Εργαζόταν για κάποιον επιχειρηματία, ο οποίος του προμήθευε έτοιμα τα ξύλα κι εκείνος τα μοντάριζε, στερέωνε τους αρμούς, έφτιαχνε το σπίτι και προετοίμαζε τις λεπτομέρειες.

Μια μέρα, αποφασίζει ο ξυλουργός ότι έχει δουλέψει αρκετά, κι είναι πια καιρός να ξεκουραστεί. Έτσι, πάει να μιλήσει στον επιχειρηματία και του λέει πως πήρε την απόφαση να βγει στη σύνταξη. Καθώς, όμως, του έμενε ακόμη να τελειώσει ένα σπίτι, τον ειδοποιεί ότι αυτή θα είναι η τελευταία του δουλειά.
“Τι κρίμα !” λέει ο επιχειρηματίας, “είσαι καλός στη δουλειά σου….Δε θέλεις να δουλέψεις λίγο ακόμα;”
“Όχι, όχι. Η αλήθεια είναι πως έχω πολλά πράγματα να κάνω, θέλω και να ξεκουραστώ…” “Πολύ καλά.”

Ο ξυλουργός τελειώνει το τελευταίο  σπίτι και πάει να αποχαιρετήσει τον επιχειρηματία, αλλά αυτός του λέει :
Κοίτα, ήρθε μια παραγγελία της τελευταίας στιγμής, πρέπει να φτιάξεις ακόμη ένα σπίτι. Αν μου κάνεις αυτή τη χάρη…Δεν θα έχεις τίποτε άλλο να κάνεις… Ασχολήσου αποκλειστικά με την κατασκευή του τελευταίου σπιτιού, πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι, αλλά σε παρακαλώ, ανάλαβε αυτήν την τελευταία δουλειά.

Δυό δάκρυα...

Δύο δάκρυα επέπλεαν πάνω στο ποτάμι.
Το ένα δάκρυ είπε στο άλλο:
«Είμαι από τα απαλά γαλάζια μάτια μιας ερωτευμένης γυναίκας.
Είμαι το δάκρυ της χαράς, που δεν μπορούσε να συγκρατήσει.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη γιατί μόλις παντρεύτηκε.
Ήμουν στο μάγουλό της όταν με σκούπισε με το γάντι της.
Μπορούσα να πω με βεβαιότητα από την όψη του προσώπου της, πως δεν με χρειαζόταν.  Για αυτό, γλύστρησα 
και άρχισα το ταξίδι μου προς τη θάλασσα».

Το άλλο δάκρυ είπε, πως «συνδεόμαστε, είμαι το δάκρυ της θλίψης που γεννήθηκε από την απόρριψη.
Είμαι από τα θλιμμένα καστανά μάτια της παλιάς της λάμψης.
Του υποσχέθηκε πως θα είναι σύντροφοι για μια ζωή.
Τον εγκατέλειψε με αρκετά ερωτηματικά 
και ελάχιστες απαντήσεις.
Ήμουν στα μάγουλά του καθώς στεκόταν ακίνητος 
και την φώναζε με το όνομά της.
Μπορώ με βεβαιότητα να πω, πως είχε πολλούς 
από τους φίλους μου για συντροφιά. Για αυτό, γλύστρησα και άρχισα το ταξίδι μου προς τη θάλασσα».

Σε παρακαλώ... Θώμη Μπαλτσαβιά.

Σε παρακαλώ..
μην πάψουν τα μάτια σου έτσι να μου χαμογελούν 
γιατί θα σκοτεινιάσει ο κόσμος..
μην πάψουν για μένα να'ναι υγρά μήτε φλύαρα 
γιατί δεν θα αντέχω φεγγάρια έπειτα..
δεν θα υπάρξει ξανά καλοκαίρι..

σε παρακαλώ..
μην πάψουν να καθρεφτίζουν της γης το στροβιλισμό 
γύρω μου γιατί δεν θα ξαναδώ χρώματα πουθενά...
δεν θα βροντοχτυπήσει η καρδιά μου...
τα ακρογιάλια της ψυχής μου στέρφα γη θα γίνουν...
τα πηγάδια του νου θα στερέψουν κι αυτά..
τι άραγε θα'μαι αν στα βλέφαρά σου δεν ξαποσταίνει η αγάπη;
τι άραγε θα'μαι αν δε βλέπω τα μάτια μου στα μάτια σου;

σε παρακαλώ..
εγώ δεν θέλω πια να παλεύω για μιαν αναπνοή..
γι'αυτό μην πάψουν τα μάτια σου έτσι να με κοιτάζουν...

"Την μεγαλύτερη δύναμη την αποκτούμε όταν συγχωρέσουμε."... Μπέττυ Κούτσιου

Χρωστάω μια απέραντη ευγνωμοσύνη στους εχθρούς μου.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί με έστρεψαν 
στην συγχώρεση τους και όχι στην εκδίκηση τους.
Με έμαθαν οτι δεν είναι εχθροί μου πραγματικά, 
απλά κάποιοι εγωιστές φίλοι μου.

Χρωστάω μία αγκαλιά στους εχθρούς μου. 
Γιατί μπόρεσαν και με ώθησαν στο καλό και στον Θεό.
Γιατί χωρίς εκείνους δεν θα είχα ποιους 
να συγχώρεσω και θα κινδύνευα.
Γιατί οι φίλοι μου με κρατούσαν γερά κάτω στην γη 
ενώ οι εχθροί μου, μου βρήκαν ένα ασφαλές μέρος 
για να μείνω στον ουρανό.

Χρωστάω ένα ευχαριστώ στους εχθρούς μου.
Γιατί με έφεραν κοντά στην αλήθεια 
και στην ηρεμία της ψυχής μου..
Γιατί με έφεραν κοντά στην παραλία 
ενώ είχα πάρει λάθος πλοίο σε λάθος διαδρομή.
Γιατί είδα το φώς μετά από πολύ σκοτάδι γύρω μου.

Χρωστάω μια αγκαλιά σε όλους εκείνους 
που ενώ μου έλεγαν οτι θα τα καταφέρω, 
την ίδια στιγμή μου έβαζαν τρικλοποδιές.
Σε όλους εκείνους που μου έκλεψαν την ανεμελιά 
και την πίστη μου στους ανθρώπους.

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη ενός ατέλειωτου χωρισμού..! (Τάσος Λειβαδίτης)

Αὐτὸς ποὺ σωπαίνει
Τὸ σούρουπο ἔχει πάντα τὴ θλίψη
ἑνὸς ἀτέλειωτου χωρισμοῦ
Κι ἐγὼ ἔζησα σὲ νοικιασμένα δωμάτια
μὲ τὶς σκοτεινὲς σκάλες τους
ποὺ ὁδηγοῦνε
ἄγνωστο ποῦ…
Μὲ τὶς μεσόκοπες σπιτονοικοκυρὲς
ποὺ ἀρνοῦνται
κλαῖνε λίγο
κι ὕστερα ἐνδίδουν
καὶ τ᾿ ἄλλο πρωί,
ἀερίζουν τὸ σπίτι
ἀπ᾿ τοὺς μεγάλους στεναγμούς…
Στὰ παλαιικὰ κρεβάτια
μὲ τὰ πόμολα στὶς τέσσερις ἄκρες
πλάγιασαν κι ὀνειρεύτηκαν
πολλοὶ περαστικοὶ αὐτοῦ τοῦ κόσμου
κι ὕστερα ἀποκοιμήθηκαν
γλυκεῖς κι ἀπληροφόρητοι
ὰν τοὺς νεκροὺς στὰ παλιὰ κοιμητήρια
Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις…
Γιατί δὲ μιλᾷς;
Πές μου!

“Μαύρη γυναίκα”...

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα μαύρη ντυμένη με το χρώμα σου, με το σχήμα σου που είναι ομορφιά

Μεγάλωσα στη σκιά σου, η γλύκα των χεριών σου τύλιγε τα μάτια μου.
Και να! που μες την καρδιά του καλοκαιριού και του μεσημεριού σε ανακαλύπτω η της επαγγελίας, απ’ την κορφή ενός αψηλού, φρυγμένου λόφου, και η ομορφιά σου με κεραυνώνει κατάστηθα σαν αστραπή αετού.

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα σκοτεινή!
Οπώρα ώριμη με τη σφιχτοδεμένη σάρκα εκστάσεις μουντές μαύρου κρασιού στόμα που κάνει το στόμα μου λυρικό πεδιάδα με τους ξάστερους ορίζοντες πεδιάδα που ανατριχιάζεις στις θερμές θωπείες του ανατολικού ανέμου.
Ταμ ταμ γλυπτό, ταμ ταμ τεντωμένο που δονείσαι κάτω από τα δάχτυλα του Νικητή. 

Η βαριά, κοντράλτο φωνή σου είναι το λυπητερό θρησκευτικό τραγούδι της Αγαπημένης.

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα σκοτεινή!
Λάδι που καμιά πνοή δε ρυτιδώνει λάδι γαλήνιο στα πλευρά του αθλητή στα πλευρά των πριγκίπων του Μαλί.

Ζαρκάδι με τους θείους αρμούς, τα μαργαριτάρια είναι αστέρια πάνω στη νύχτα του δέρματός σου.

"Σαν τον καφέ είναι ο έρωτας"... (Χριστιανόπουλος)

kafka620:
“ Bir fincandaki kahve gibidir hayat.
Bazen tatlı bazen değildir.
Önemli olan kahvenin tadı değil zaten,
onu kiminle içtiğinizdir.
Bob Dylan
✿❥ Afiyet Olsun ✿❥
”
«σαν τον καφέ είναι ο έρωτας
άλλοι τον προτιμούν βαρύγλυκο
άλλοι τον θέλουν με ολίγη
οι πιο πολλοί τον πίνουν μέτριο
κι όλοι το ίδιο τον πληρώνουν»

Θα βρεις νόημα σ’ αυτή τη ζωή μόνο αν το δημιουργήσεις εσύ. Είναι ένα ποίημα που θα συνθέσουμε, ένα τραγούδι που θα τραγουδήσουμε, ένας χορός που θα χορέψουμε. (Όσσο)

suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”
suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”
suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”
suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”

Μεγάλωσα φίλη.. Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Μεγάλωσα φίλη..
Μεγάλωσα και δεν με θυμώνει πια η προδοσία.
Συνήθισε η πλάτη μου τις μαχαιριές και μου παίρνει 
μόνο μια στιγμή να βγάλω το μαχαίρι 
και να καθαρίσω την πληγή.
Έμαθα με τα χρόνια πως ότι και να κάνω, 
το σημάδι θα μείνει και κάθε που θα σηκώνει αέρα θα με πονά.

Μεγάλωσα φίλη..
Μεγάλωσα και δεν με θυμώνουν πια 
οι περαστικοί από τη ζωή μου.
Τους φιλεύω τα καλύτερα γλυκά μου, 
τους δίνω νερό να ξεδιψάσουν, 
και μετά ανοίγω την πόρτα 
για να μπορούν να φύγουν ανενόχλητοι.
Έμαθα με τα χρόνια πως ότι και να κάνω, 
ο άπληστος, δεν θα αλλάξει.

Μεγάλωσα φίλη..
Κι έμαθα πως οι άνθρωποι δεν σου συγχωρούν 
το να μπορείς να τους βοηθήσεις.
Δεν σου συγχωρούν 
το να μην τους έχεις ανάγκη, να μην τους ζητήσεις τίποτα.
Δεν σου συγχωρούν 
το να στέκεσαι απέναντί τους και να τους κοιτάς στα μάτια.
Δεν σου συγχωρούν 
το να έχεις πέσει ξανά και ξανά και ξανά 
και κάθε φορά να ξανασηκώνεσαι 
και να στέκεσαι όρθιος μπροστά τους.
Δεν σου συγχωρούν 
την γεναιοδωρία, οι τσιγκούνικες ψυχές.

Μεγάλωσα φίλη..