Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο... (Κική Δημουλά)

«Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο σι, σι, σι. 
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μου ‘μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα να ‘ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.»

(Κ. Δημουλά, Το λίγο του κοσμου, Στιγμή)

Η διάρκεια είναι πάθος... (Μιχάλη Γκανά)

«Η διάρκεια είναι πάθος»
«Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς.
Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια.
Κι η διάρκεια είναι πάθος.
Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού τις καταπίνει.
Αλλά και χωρίς καπνούς. Με λιγότερη στάχτη.
Δεν κορώνει μου λες. Ούτε κρυώνει.
Αντιθέτως κρατάει ζωντανή τη φωτιά.
Έστω τη σπίθα. Είναι κάτι κι αυτό.
Είναι πολύ. Είναι αυτό που μας λείπει.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυο ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Είρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Όπως η αγάπη μου για σένα φερ’ ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο κι από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.
Δώσ’ μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου – η καρδιά μου ξαγρυπνά.

(Μιχάλη Γκανά, «Ο ύπνος του καπνιστή»)

Ένα κορίτσι λυγερό φεγγαροχτυπημένο... (Μάνος Χατζιδάκις)


Ένα κορίτσι λυγερό

Ένα κορίτσι λυγερό φεγγαροχτυπημένο, 


με ζουρνά ξετρελαμένο.


Μεθά χορεύει και πηδά πάνω από νέφη και φωτιές, 


τον ερχομό του τραγουδά μέσα σε δάση από ιτιές.


Το κορίτσι θα τον φέρει σ’ άγνωστα λημέρια να χτυπήσει 


θάλασσες, να καρφώσει αστέρια.


Μάνος Χατζιδάκις

Λες πως είναι τα όνειρά σου άλογα άγρια που σε παίρνουν... (Στάθης Δρογώσης)

mariendreams:
“Every day
your wait is
another day ..
you won’t
get back
~ Kushando
”

Λες πως είναι τα όνειρά σου
άλογα άγρια που σε παίρνουν

σου υπόσχονται τον κόσμο
μα στο τέλος σε πικραίνουν

Μα τ’ άλογα γκρεμίζονται περήφανα στη γη
οι άνθρωποι τσακίζονται
έτσι είναι από του χρόνου την αρχή
μα αν πέσεις θα μαι εγώ για σένα εκεί

Λες πως τα άγρια άλογά σου
ίσως να με αφήσουν πίσω
μα στην έρημο τα ίχνη τους
βαθιά θα ακολουθήσω

Κι αν τα άλογα γκρεμίζονται περήφανα στη γη
σαν άνθρωποι τσακίζονται
έτσι είναι από του χρόνου την αρχή
μα αν πέσεις θα μαι εγώ για σένα εκεί

 
(Στάθης Δρογώσης)

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα... Καρυωτάκης.

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό, στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό.
Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές. (Πάμπλο Νερούδα)

Φωτογραφία του Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Θα σου φέρω απ' τα βουνά λουλούδια εξαίσια, κλέλιες, ζουμπούλια και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά. 
Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές. 

(Πάμπλο Νερούδα)

Το να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως..! (Έλεν Κέλερ)

«Χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος !!!»

"Κάποιος που ακολουθεί το πλήθος ποτέ δεν θα πάει μακρύτερα από αυτό"..!

Colui che segue la folla non andrà mai più lontano della folla. (Albert Einstein). Mv⚠️🎳

Άραγε τι ώρα νάνε δίχως εσένα;... (Νικηφόρος Βρεττάκος)

«… Άραγε τί ώρα νάναι δίχως εσένα;
Γιατί κι ο χρόνος φεύγει παράξενα δίχως εσένα.
Κι ο ήλιος φωτίζει παράξενα. 
Σε ποιον να τον δώσω;
Περίσσεψε ο ήλιος, αγάπη μου, δίχως εσένα…
Κουβεντιάζουμε οι δυο μας μέσα στο άπειρο, αγάπη μου,
φως με φως… ».

Στίχοι του Νικηφόρου Βρεττάκου αφιερωμένοι σε μια γυναίκα…

Ήρθα να δω τον ίσκιο της από το παραθύρι πριν σβήσει το κερί, τον ίσκιο απ’ το κεφάλι της την ώρα που θα γείρει να γλυκοκοιμηθεί..! (Κωστής Παλαμάς)


«Ήρθα να δω τον ίσκιο της από το παραθύρι πριν σβήσει το κερί,
τον ίσκιο απ’ το κεφάλι της την ώρα που θα γείρει να γλυκοκοιμηθεί…
Το φως μου είν’ αβασίλευτο. 
Γνώρισα την Αγάπη, σ’ έζησα πια, ζωή».

Κωστής Παλαμάς

Σε περίμενα πάντα όπως η ξεραμένη γη τη βροχή..! (Νίκος Καρύδης)


«Σε περίμενα πάντα όπως η ξεραμένη γη τη βροχή.

Σ’ ένιωθα μέσα μου σα ρίζα εκατόχρονου δέντρου.

Σ’ αισθανόμουνα γύρω μου σα φωτιά καλοκαιριού» 

(Νίκος Καρύδης).

Όπως το σώμα έχει ανάγκη από υλική τροφή... Ετσι και η ψυχή έχει ανάγκη από καθημερινή υπόμνηση και τροφή πνευματική..! (Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Γιγαντιαίες σεκόιες... Είναι τα μεγαλύτερα και τα αρχαιότερα δέντρα που υπάρχουν στον πλανήτη.

Τα λιοντάρια δεν χρειάζεται να είναι συνεχώς σε επιφυλακή... Για να προστατέψουν τον εαυτό τους..!

Ουρλιάζω κάθε μέρα με σιωπή... Πιασμένος στων βαρώνων την παγίδα..! (Νίκος Ορφανίδης)


Ουρλιάζω κάθε μέρα με σιωπή
κι’ αυτό το πλήθος πόσο με τρομάζει
σκυφτός στο μονοπάτι της ψυχής
ψάχνω τον ήλιο που ποτέ του δεν χαράζει
Πιασμένος στων βαρώνων την παγίδα
ριγώ μες στης σιωπής την καταιγίδα
μέσα σε αριθμούς και ηλεκτρονικά
σκυφτός να ψάχνω για χαμένα ιδανικά
Ματώνει στην σαπίλα η ζωή
κι γη γυρίζει πάνω στο μαχαίρι 
στον δρόμο που χαράξαν οι τρανοί
ήρθε ο θάνατος και μου σφηξε το χέρι

Νίκος Ορφανίδης

Τα όνειρα μου σε μια άκρη πεταμένα..! (Νίκος Ορφανίδης)


Τα όνειρα μου σε μια άκρη πεταμένα
μες στα υπόγεια της ζωής παροπλισμένα
ένας έρωτας φονιάς τα έχει κλείσει
στου δεκεβρη το υγρό το μετερίζι
Τα πιο μεγάλα όνειρα, στις νύχτας τα γραμμένα
μου είναι αλησμόνητα και τα έκανα γα σένα
Του έρωτα μου το βιβλίο μες την λήθη
ξεχασμένο στο δικό σου παραμύθι
το λουλούδι της ζωής να μη ανθίζει
την αγάπη η σιωπή σου να τσακίζει

Νίκος Ορφανίδης Τα πιο μεγάλα όνειρα

Μία κιθάρα κι ο ρυθμός μου, μια μελωδία μαγική και το σκοτάδι σου για φως μου και η ψυχή μου εδώ κι εκεί..! (Ζακ Στεφάνου)


Δεν ξέρω πώς να κοιμηθώ
όλο σκέφτομαι εσένα, 
δεν ξέρω τι να θυμηθώ
όνειρα προχειρογραμμένα

Τρεις στίχοι πάνω στο χαρτί
κι ίσως απόψε να ξεχάσω, 
δεν ξέρω αν θέλω στο βυθό
ή στα ουράνια να φτάσω

Μία κιθάρα κι ο ρυθμός μου, 
μια μελωδία μαγική
και το σκοτάδι σου για φως μου
και η ψυχή μου εδώ κι εκεί

Μία κιθάρα μία πέννα
και συγχορδίες στη σειρά
και κάνα δυο τραγούδια ξένα
και δε θυμάμαι τα παλιά

Η νύχτα παίζει bossa nova
βόλτα η σελήνη κάνει έξω, 
κι ένα αστέρι με φωτίζει
όμως διστάζω να χορέψω

Δεν ξέρω αν με συμπονάει
ή αν τη θλίψη μου χλευάζει, 
κάπου στο βάθος η αχνή
εικόνα σου που ξεθωριάζει

Μία κιθάρα κι ο ρυθμός μου...

Και τα υπόλοιπα αστεράκια
στήσανε τρελό χορό
και τ’ όνομά σου σχηματίσαν
λαμπερό στον ουρανό

Τις αναμνήσεις που μου φέραν
και να τις διώξω δεν μπορώ, 
τις γράφω τώρα σε τραγούδι
και στο τραγουδώ

Μία κιθάρα κι ο ρυθμός μου...

Μία κιθάρα κι ο ρυθμός μου
κι ένα ταξίδι ερωτικό
και τα ματάκια σου για φως μου
και η ψυχή μου εκεί κι εδώ

Σου το ‘πα για τα σύννεφα... Πωλ Ελυάρ

«Σου το ‘πα για τα σύννεφα  
Σου το ’πα για το δέντρο το θαλασσινό
Για κάθε κύμα και για τα πουλιά μέσα στα φύλλα
Για του ρόχθου τα βότσαλα
Τα χέρια τα ζεστά και γνώριμα
Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο
Και του δίνει ο ύπνος πάλι το χρώμα τ’ ουρανού του
Για τη νύχτα που την ήπιανε όλη
Για της δημοσιάς την καγκελόπορτα
Για τ’ ανοιχτό παράθυρο για το ξέσκεπο μέτωπο
Σου το ’πα για τους στοχασμούς σου για τα λόγια σου
Κάθε χάδι κάθε πίστη μες στο μέλλον επιβιούν.»

Αφησέ με να ρθω μαζί σου. Το φεγγάρι απόψε είναι καλό... Δεν θά φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα τα κάνει πάλι χρυσά. Δε θα καταλάβεις. Άφησέ με να ρθω μαζί σου.

Φωτογραφία του Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Πες μου το πάλι πως θα με θυμάσαι κι εγώ θα σε πιστέψω. (Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος)


«Πες μου το πάλι πως θα με θυμάσαι κι εγώ θα σε πιστέψω.
Ποιος θα μπορούσε αλήθεια να κρατήσει το τιμόνι σε τούτους τους καιρούς;
Χάλασε κι η πυξίδα χαθήκαν οι προορισμοί τα κύματα σηκώθηκαν ως το μυαλό σβήσανε οι αιώνες τόσες πατρίδες τόσες προσπάθειες μέσα μου καμένες.
Άσ’ τους ανέμους να μας πάνε όπου θέλουν άσ’ τους ανέμους και το τυφλό κρασί το ματωμένο φως πάνω στα χείλη σου, το ψέμα και η ομορφιά σου πες μου το πάλι πες μου το πάλι πως θα με θυμάσαι κι εγώ θα σε πιστέψω»

-Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, «Το κρασί των Φαιάκων»

Το σεξ απήλ είναι 50% αυτά που έχεις... Και 50% αυτό που οι άντρες νομίζουν ότι έχεις. (Σοφία Λόρεν)

Δύο πατρίδες έχω: την Κούβα και τη νύχτα. Μήπως οι δύο είναι μία; (Χοσέ Μαρτί)


ΔΥΟ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Δύο πατρίδες έχω: την Κούβα και τη νύχτα.
Μήπως οι δύο είναι μία; Σαν υποχωρεί
ο Μεγαλειότατος ήλιος, με μακρά πέπλα
και ένα γαρύφαλλο στο χέρι, αθόρυβα
η Κούβα σαν θλιμμένη χήρα εμφανίζεται.
Ξέρω ποιο είναι εκείνο το ματωμένο γαρύφαλλο
τρεμάμενο στο χέρι της! Άδειο είναι
όπου ήταν η καρδιά. Ήρθε η στιγμή
να πεθάνει κανείς. Η νύχτα είναι καλή
για τον αποχαιρετισμό. Το φως εμποδίζει
και τον ανθρώπινο λόγο. Το Σύμπαν
μιλάει καλύτερα από τον άνθρωπο.
Σαν σημαία
που καλεί στη μάχη, η μικρή φλόγα
του κεριού κυματίζει. Τα παράθυρα
ανοίγω. Πνίγομαι. Μουγκή, σπάζοντας
του γαρύφαλλου τα φύλλα, σαν νέφος
που θαμπώνει τον ουρανό, χήρα περνάει η Κούβα…

(Χοσέ Μαρτί)

Δεν υπάρχουν "άλλες εποχές"... Δεν υπάρχουν "λάθος εποχές"... Όλες οι εποχές είναι δικές μας και τις φτιάχνουμε εμείς..!

crescentmoon06:
“ Italy
”

Η ερωμένη είναι ένα μπουκάλι με κρασί... Η σύζυγος ένα μπουκάλι από κρασί..! (Αμβρόσιος Μπιρς)

Πώς γίνεται, στις κατώτερες τάξεις... Οι γυναίκες να είναι τόσο ανώτερες από τους άντρες;..! (Prosper Mérimée)

Η Ελλάδα επιζεί ακόμα... Επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα..! (Νίκος Καζαντζάκης)

Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο... Είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη..! (Βόλφγκανγκ Γκαίτε)

Γκρίζος ουρανός σπίτια σακατεμένα..! (Μίλτος Σαχτούρης)


«Τραγούδι»

«Γκρίζος ουρανός
γκρίζος ουρανός
ουρλιαχτά
ουρλιάσματα
σπίτια σακατεμένα

μεσ’ στις καρδιές
σκοτεινοί βρόχοι
βράχοι από γυαλί
αόρατα κόκκινα
τραγούδια»

-Μίλτος Σαχτούρης.

Για τις γυναίκες το καλύτερο αφροδισιακό είναι τα λόγια. Το σημείο G είναι στα αυτιά... Όποιος ψάχνει πιο κάτω χάνει το χρόνο του..! (Isabel Allende)

dress-tight:
“  Threesome - Wife / Dress - Tight / Dark Deep X / Bimbo Inmortal
”

Έχουν αρχίσει να με κυκλώνουν επικίνδυνα οι ώρες..! (Ν. Καρούζος)


«Έχουν αρχίσει να με κυκλώνουν επικίνδυνα οι ώρες.
Ακούω τα φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ανήσυχα χορικά.
Πρέπει να ζήσω τις αντίστροφες δυνάμεις.
Ω καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!»

(Ν. Καρούζος)

Ειν’ ένας δρόμος μακρύς και σιωπηλός... (Οκτάβιο Παζ)

maureen2musings:
“ Coniston  〰Wolfypic〰
”

«Ο δρόμος»

«Ειν’ ένας δρόμος μακρύς και σιωπηλός.
Βαδίζω στο σκοτάδι και παραπατώ και πέφτω
και σηκώνομαι και με πόδια τυφλά πατώ πέτρες βουβές και ξερά φύλλα
και κάποιος πίσω μου κάνει το ίδιο:
Αν σταματήσω, σταματάει.
Αν τρέξω, τρέχει. Στρέφομαι κανείς.
Τα πάντα σκοτεινά και δίχως έξοδο
και στρίβω και ξαναστρίβω σε γωνιές που πάντα βγάζουνε στο δρόμο
όπου κανένας δεν περιμένει, δε μ’ ακολουθεί
όπου εγώ ακολουθώ κάποιονε που παραπατά και που σηκώνεται
και λέει βλέποντας- με: κανείς.»

(Οκτάβιο Παζ)

Κύθνος... Το νησί της απλότητας και της φιλοξενίας..!

ioannisdg:
“ Kythnos Island, Greece
”

Ονομάζεται και Θερμιά (τα Θερμιά), τουλάχιστον από τον 12ο αιώνα οπότε και αναφέρεται «Επισκοπή Κέας και Θερμίων». Το όνομα αυτό οφείλεται στις θερμές πηγές που υπάρχουν μέχρι και σήμερα στον όρμο των Λουτρών. Τα λουτρά της Κύθνου λέγεται ότι απολάμβανε και ο βασιλιάς Όθωνας και η βασίλισσα Αμαλία.
Έχει έκταση 99,432Τ.χλμ. και μήκος ακτογραμμών περίπου 104 χιλιόμετρα. Διαθέτει 92 όρμους, ορμίσκους και παραλίες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι προσιτές οδικά. Τα βουνά της νήσου δεν είναι μεγάλα, η υψηλότερη κορυφή είναι ο «Προφήτης Ηλίας» στο όρος Πέτρα με υψόμετρο 336 μ. ενώ στο ίδιο περίπου ύψος είναι και οι κορυφές του Αγίου Μηνά και των Αγίων Θεοδώρων. Παλαιότερα στην Κύθνο ευδοκιμούσε πολύ το κριθάρι που προπολεμικά η εξαγωγή του έφθανε το μισό εκατομμύριο οκάδες. Κύριος αγοραστής ήταν η ζυθοποιία Φιξ. Άλλα κύρια προϊόντα είναι το μέλι τα σύκα, το κρασί, τα αμύγδαλα. Το κλίμα θεωρείται πολύ υγιεινό και η διαμονή μάλλον ευχάριστη παρά τους ισχυρούς βόρειους ανέμους. Γενικά τα δένδρα στην Κύθνο σπανίζουν.

Στο νησί υπάρχουν δύο μεσόγεια χωριά, η Χώρα ή Μεσαριά που αποτελεί και την πρωτεύουσα του νησιού, με 806 κατοίκους και η Δρυοπίδα με 797 κατοίκους (απογραφή 2001). Επιπλέον υπάρχουν τρεις κύριοι παραθαλάσσιοι οικισμοί: το κύριο λιμάνι Μέριχας με 250 κατοίκους περίπου, τα Λουτρά με τις ιαματικές πηγές και η Παναγία Κανάλα με την ομώνυμη εκκλησία. Η περιοχή αυτή της Κανάλας είναι από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς του καλοκαιριού καθώς παραθερίζουν εκεί πλήθος τουριστών. Φημίζεται ακόμη, ως το πιο «πράσινο» σημείο του νησιού. Εκτός από αυτούς υπάρχουν και αρκετοί μικρότεροι οικισμοί όπως: Αγ. Δημήτριος, Επισκοπή, Αγ. Στέφανος, Φλαμπούρια, Καλό Λιβάδι, Αγ. Ειρήνη και Απόκρουση. Έχει σχεδόν καθημερινή συγκοινωνία με τον Πειραιά, το λιμάνι του Λαυρίου και την πρωτεύουσα των Κυκλάδων Ερμούπολη (Σύρος) καθώς και με άλλα νησιά των δυτικών Κυκλάδων, με συμβατικά κυρίως πλοία και ταχύπλοα τους καλοκαιρινούς μήνες.

Στην αριστερή πλευρά του Μέριχα ακριβώς πάνω από τη θάλασσα, υψώνεται ο ναός των Αγίων Ακινδύνων. Οι Άγιοι – Ακίνδυνος, Πηγάσιος, Ανεμπόδιστος, Ελπιδοφόρος και Αφθόνιος – είναι οι προστάτες του λιμανιού και των καραβιών του. Κάθε χρόνο, στις 2 Νοεμβρίου οι κάτοικοι του Μέριχα αλλά και όλου του νησιού διοργανώνουν ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια του νησιού, για να τιµήσουν τους πέντε Μάρτυρες.

Στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού βρίσκεται ο οικισμός Κανάλα που έχει πάρει το όνομα του από την Παναγιά Κανάλα.

Ο ναός της Παναγίας της Κανάλας χτίστηκε το 1869 στη θέση του αρχικού ναού μετά από την εύρεση της εικόνας από ντόπιους ψαράδες. Η παράδοση λέει ότι η εικόνα αναδύθηκε από την θάλασσα στο στενό ανάμεσα στην Κύθνο και την Σέριφο.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας στην Κανάλα είναι ένα εξαιρετικό έργο της Κρητικής σχολής και την αγιογράφησε ο ιερέας Εμμανουήλ Σκορδίλης το 1575. Την Παναγιά την Κανάλα την αναφέρει και ο Νίκος Γκάτσος στο περίφημο Κυκλαδίτικο που έχει μελοποιήσει ο Μάνος Χατζιδάκις.