Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο... (Κική Δημουλά)

«Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο σι, σι, σι. 
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μου ‘μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα να ‘ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.»

(Κ. Δημουλά, Το λίγο του κοσμου, Στιγμή)

Η διάρκεια είναι πάθος... (Μιχάλη Γκανά)

«Η διάρκεια είναι πάθος»
«Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς.
Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια.
Κι η διάρκεια είναι πάθος.
Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού τις καταπίνει.
Αλλά και χωρίς καπνούς. Με λιγότερη στάχτη.
Δεν κορώνει μου λες. Ούτε κρυώνει.
Αντιθέτως κρατάει ζωντανή τη φωτιά.
Έστω τη σπίθα. Είναι κάτι κι αυτό.
Είναι πολύ. Είναι αυτό που μας λείπει.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυο ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Είρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Όπως η αγάπη μου για σένα φερ’ ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο κι από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.
Δώσ’ μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου – η καρδιά μου ξαγρυπνά.

(Μιχάλη Γκανά, «Ο ύπνος του καπνιστή»)

Ένα κορίτσι λυγερό φεγγαροχτυπημένο... (Μάνος Χατζιδάκις)


Ένα κορίτσι λυγερό

Ένα κορίτσι λυγερό φεγγαροχτυπημένο, 


με ζουρνά ξετρελαμένο.


Μεθά χορεύει και πηδά πάνω από νέφη και φωτιές, 


τον ερχομό του τραγουδά μέσα σε δάση από ιτιές.


Το κορίτσι θα τον φέρει σ’ άγνωστα λημέρια να χτυπήσει 


θάλασσες, να καρφώσει αστέρια.


Μάνος Χατζιδάκις

Λες πως είναι τα όνειρά σου άλογα άγρια που σε παίρνουν... (Στάθης Δρογώσης)

mariendreams:
“Every day
your wait is
another day ..
you won’t
get back
~ Kushando
”

Λες πως είναι τα όνειρά σου
άλογα άγρια που σε παίρνουν

σου υπόσχονται τον κόσμο
μα στο τέλος σε πικραίνουν

Μα τ’ άλογα γκρεμίζονται περήφανα στη γη
οι άνθρωποι τσακίζονται
έτσι είναι από του χρόνου την αρχή
μα αν πέσεις θα μαι εγώ για σένα εκεί

Λες πως τα άγρια άλογά σου
ίσως να με αφήσουν πίσω
μα στην έρημο τα ίχνη τους
βαθιά θα ακολουθήσω

Κι αν τα άλογα γκρεμίζονται περήφανα στη γη
σαν άνθρωποι τσακίζονται
έτσι είναι από του χρόνου την αρχή
μα αν πέσεις θα μαι εγώ για σένα εκεί

 
(Στάθης Δρογώσης)

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό... (Καρυωτάκης)



Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό, στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό.
Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Κ.Γ. Καρυωτάκης

Ένα λουλούδι εγύρεψα, μονάχα ένα λουλούδι... Μ᾽ολόγλυκη ευωδιά... (Μυρτιώτισσα)


«Ένα λουλούδι εγύρεψα, μονάχα ένα λουλούδι μ᾽ολόγλυκη ευωδιά.
Κι εγώ το αντάξιό του για σας θε νά ᾽λεγα τραγούδι να σας ευφράνω την καρδιά.  
Κανένας δε μου τό᾽φερε καθώς το λαχταρούσα, και με περίζωσε ο καημός.
Μα ίσως και νά᾽τανε πολύ αυτό που σας ζητούσα, νά᾽ταν ανθέων ανθός.
Και τώρα τρέμω μη βρεθεί το εξωτικό λουλούδι με τη γλυκιά ευωδιά, γιατί αν βαλθώ να σας το πω το αντάξιό του τραγούδι, θα σας ραγίσω την καρδιά!»
-Μυρτιώτισσα, «Ένα λουλούδι»

Άκου αυτή τη μουσικούλα Κούλα... (Γιάννης Καραλής)


Άκου αυτή τη μουσικούλα Κούλα ..στο πιάνο
πες μου αλήθεια αν σ’ αρέσει Κούλα ..στο πιάνο
το όνειρό μου ήτανε να γίνω ένας Solist ..στο πιάνο
κι ακόμα παραπάνω ..στο πιάνο

Μια μέρα το κορίτσι μου, μου είπε ..στο πιάνο
θα μείνεις κάποια μέρα Θέμη πάνω ..στο πιάνο
πού με χάνεις πού με βρίσκεις πάνω..στο πιάνο
αγάπη μου θα γίνω ένας Bach ..στο πιάνο
κι ακόμα παραπάνω ..στο πιάνο

Μια μέρα που γυρίζω απ’ το Ωδείο ..στο πιάνο
πιάνω το κορίτσι μου με δύο ..στο πιάνο
και τώρα μόνος ..το πιάνω
ζητώ παρηγοριά α α α α

Οι γυναίκες Καλάς ξεχωρίζουν για την ομορφιά τους, είναι περήφανες, ελεύθερες και με έκδηλη κοινωνικότητα.

http://xaralampakisgiannis.blogspot.gr/

Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές. (Πάμπλο Νερούδα)

Φωτογραφία του Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Θα σου φέρω απ' τα βουνά λουλούδια εξαίσια, κλέλιες, ζουμπούλια και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά. 
Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές. 

(Πάμπλο Νερούδα)

Το να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι είναι καλύτερο από το να περπατάς μόνος στο φως..! (Έλεν Κέλερ)

«Χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος !!!»

"Κάποιος που ακολουθεί το πλήθος ποτέ δεν θα πάει μακρύτερα από αυτό"..!

Colui che segue la folla non andrà mai più lontano della folla. (Albert Einstein). Mv⚠️🎳

Άραγε τι ώρα νάνε δίχως εσένα;... (Νικηφόρος Βρεττάκος)


«… Άραγε τί ώρα νάναι δίχως εσένα;
Γιατί κι ο χρόνος φεύγει παράξενα δίχως εσένα.
Κι ο ήλιος φωτίζει παράξενα. Σε ποιον να τον δώσω;
Περίσσεψε ο ήλιος, αγάπη μου, δίχως εσένα…
Κουβεντιάζουμε οι δυο μας μέσα στο άπειρο, αγάπη μου,
φως με φως… ».

Στίχοι του Νικηφόρου Βρεττάκου αφιερωμένοι σε μια γυναίκα…

Ήρθα να δω τον ίσκιο της από το παραθύρι πριν σβήσει το κερί, τον ίσκιο απ’ το κεφάλι της την ώρα που θα γείρει να γλυκοκοιμηθεί..! (Κωστής Παλαμάς)


«Ήρθα να δω τον ίσκιο της από το παραθύρι πριν σβήσει το κερί,
τον ίσκιο απ’ το κεφάλι της την ώρα που θα γείρει να γλυκοκοιμηθεί…
Το φως μου είν’ αβασίλευτο. 
Γνώρισα την Αγάπη, σ’ έζησα πια, ζωή».

Κωστής Παλαμάς

Σε περίμενα πάντα όπως η ξεραμένη γη τη βροχή..! (Νίκος Καρύδης)


«Σε περίμενα πάντα όπως η ξεραμένη γη τη βροχή.

Σ’ ένιωθα μέσα μου σα ρίζα εκατόχρονου δέντρου.

Σ’ αισθανόμουνα γύρω μου σα φωτιά καλοκαιριού» 

(Νίκος Καρύδης).

Όπως το σώμα έχει ανάγκη από υλική τροφή... Ετσι και η ψυχή έχει ανάγκη από καθημερινή υπόμνηση και τροφή πνευματική..! (Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Γιγαντιαίες σεκόιες... Είναι τα μεγαλύτερα και τα αρχαιότερα δέντρα που υπάρχουν στον πλανήτη.

Θιβέτ... Η επικράτεια των βουνών και των μοναχών..!

TYBET

Καφεδάκι με θέα... Την θάλασσα..!

"Τώρα" είναι η ώρα... Για καλό φαγητό..!

"Πάρτε μαζί σας νερό... Το μέλλον έχει πολλή ξηρασία"..!

rime-s:
“rime_s.tumblr.com
”

Το μέλι σε κηρήθρα είναι.... Οτι πιο εύγευστο και γλυκό έχω δοκιμάσει ποτέ...

86oz:
“🍍
”

Θα βρεις νόημα σ’ αυτή τη ζωή μόνο αν το δημιουργήσεις εσύ. Είναι ένα ποίημα που θα συνθέσουμε, ένα τραγούδι που θα τραγουδήσουμε, ένας χορός που θα χορέψουμε. (Όσσο)

suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”
suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”
suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”
suiwenjingandhancong:
“ FS: Bridge Over Troubled Water by Paul Simon. 2017 Worlds.
”

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη ενός ατέλειωτου χωρισμού..! (Τάσος Λειβαδίτης)

Kadın, hayattaki en mükemmel enstrümandır.
Ama ne yazık ki, her erkek, nota bilmez…
Αὐτὸς ποὺ σωπαίνει
Τὸ σούρουπο ἔχει πάντα τὴ θλίψη
ἑνὸς ἀτέλειωτου χωρισμοῦ
Κι ἐγὼ ἔζησα σὲ νοικιασμένα δωμάτια
μὲ τὶς σκοτεινὲς σκάλες τους
ποὺ ὁδηγοῦνε
ἄγνωστο ποῦ…
Μὲ τὶς μεσόκοπες σπιτονοικοκυρὲς
ποὺ ἀρνοῦνται
κλαῖνε λίγο
κι ὕστερα ἐνδίδουν
καὶ τ᾿ ἄλλο πρωί,
ἀερίζουν τὸ σπίτι
ἀπ᾿ τοὺς μεγάλους στεναγμούς…
Στὰ παλαιικὰ κρεβάτια
μὲ τὰ πόμολα στὶς τέσσερις ἄκρες
πλάγιασαν κι ὀνειρεύτηκαν
πολλοὶ περαστικοὶ αὐτοῦ τοῦ κόσμου
κι ὕστερα ἀποκοιμήθηκαν
γλυκεῖς κι ἀπληροφόρητοι
ὰν τοὺς νεκροὺς στὰ παλιὰ κοιμητήρια
Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις…
Γιατί δὲ μιλᾷς;
Πές μου!
Γιατί ἤρθαμε ἐδῶ;
Ἀπὸ ποῦ ἤρθαμε; 
Κι αὐτὰ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς βροχῆς πάνω στὸ χῶμα;
Τί θέλουν νὰ ποῦν;
Ὤ, ἂν μποροῦσες νὰ τὰ διαβάσεις!!!
Ὅλα θὰ ἄλλαζαν…
Ὅταν τέλος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ξαναγύρισα…
δὲ βρῆκα παρὰ τοὺς ἴδιους ἔρημους δρόμους,
τὸ ἴδιο καπνοπωλεῖο στὴ γωνιά…
Κι ὁλόκληρο τὸ ἄγνωστο
τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει…

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα μαύρη ντυμένη με το χρώμα σου, με το σχήμα σου που είναι ομορφιά

Μαύρη γυναίκα”
Γυναίκα γυμνή, γυναίκα μαύρη ντυμένη με το χρώμα σου, με το σχήμα σου που είναι ομορφιά

Μεγάλωσα στη σκιά σου, η γλύκα των χεριών σου τύλιγε τα μάτια μου.
Και να! που μες την καρδιά του καλοκαιριού και του μεσημεριού σε ανακαλύπτω η της επαγγελίας, απ’ την κορφή ενός αψηλού, φρυγμένου λόφου, και η ομορφιά σου με κεραυνώνει κατάστηθα σαν αστραπή αετού.

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα σκοτεινή!
Οπώρα ώριμη με τη σφιχτοδεμένη σάρκα εκστάσεις μουντές μαύρου κρασιού στόμα που κάνει το στόμα μου λυρικό πεδιάδα με τους ξάστερους ορίζοντες πεδιάδα που ανατριχιάζεις στις θερμές θωπείες του ανατολικού ανέμου.
Ταμ ταμ γλυπτό, ταμ ταμ τεντωμένο που δονείσαι κάτω από τα δάχτυλα του Νικητή. 

Η βαριά, κοντράλτο φωνή σου είναι το λυπητερό θρησκευτικό τραγούδι της Αγαπημένης.

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα σκοτεινή!
Λάδι που καμιά πνοή δε ρυτιδώνει λάδι γαλήνιο στα πλευρά του αθλητή στα πλευρά των πριγκίπων του Μαλί.

Ζαρκάδι με τους θείους αρμούς, τα μαργαριτάρια είναι αστέρια πάνω στη νύχτα του δέρματός σου.

Στη σκιά της κόμης σου, η αγωνία μου φωτίζεται από τους γειτονικούς ήλιους των ματιών σου.

Γυναίκα γυμνή, γυναίκα μαύρη!
Τραγουδώ την πρόσκαιρη ομορφιά σου σχήμα που σταθεροποιώ στην αιωνιότητα προτού η ζηλόφθονη μοίρα σε καταντήσει στάχτη για να θρέψει τις ρίζες της ζωής.

(Μ. Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, εκδ. Ελ. Γράμματα)

Δε θα λεγόσουν άνθρωπος αν έθαβες τα όνειρά σου..! (Λίτσας Μοσκιού)

Δε θα λεγόσουν άνθρωπος αν έθαβες τα όνειρά σου μετά από κάθε θάνατό τους μη ελπίζοντας σε μια ανάσταση αν σταύρωνες την ελπίδα σου και χλεύαζες ποτίζοντάς την λήθη μη περιμένοντας πια θαύματα αν τα λάθη σου έκανες καρφιά και τη ζωή σου κάρφωνες πιστεύοντας πως δε θα στάξει απ’ τις πληγές διόλου αίμα αν τη ψυχή σου σε δίκη παρέδιδες χωρίς μια απολογία αθώωσης να δώσεις ότι ποτέ δεν ήσουνα κι ούτε ποτέ θα γίνεις Θεός 
(Λίτσας Μοσκιού)

Κάθομαι εδώ στο παράθυρο, κοιτάω τους διαβάτες και κοιτάζομαι μές στα μάτια τους..! (Γιάννης Ρίτσος)


-Γιάννης Ρίτσος, «Το παράθυρο» (τρία αποσπάσματα):

«Κάθομαι εδώ στο παράθυρο, κοιτάω τους διαβάτες
και κοιτάζομαι μές στα μάτια τους. Θαρρώ πως είμαι
μια σιωπηλή φωτογραφία, μες στην παλαιά κορνίζα της,
κρεμασμέμη έξω απ’ το το σπίτι, στο δυτικό τοίχο,
εγώ και το παράθυρό μου.
Κοιτάζω κάποτε ο ίδιος
ετούτη τη φωτογραφία με τα ερωτικά, κουρασμένα της μάτια –
ένας ίσκιος αποκρύβει το στόμα, η επίπεδη λάμψη απ’ το τζάμι της κορνίζας,
στιγμές – στιγμές, αντίκρυ στο λιόγερμα ή στο φεγγαρόφωτο,
σκεπάζει ολόκληρο το πρόσωπο, κ’ είμαι κρυμμένος
πίσω απόνα τετράγωνο φως, χλωμό ή ασημένιο ή ρόδινο,
και μπορώ ελεύθερα να κοιτάζω τον κόσμο
χωρίς να με βλέπει. Ελεύθερα, – τι να πούμε; 
………………………………………………………………………………. 
Γι’ αυτό διαλέγουμε συχνά ένα χώρο στενό που να μας προστατεύει
απ’ το ίδιο μας το απέραντο. Κ’ ίσως γι’ αυτό
κάθομαι εδώ, σε τούτο το παράθυρο να βλέπω
τα νωπά χνάρια απ’ τις πατούσες του βαρκάρη
πάνω στις πλάκες της προκυμαίας να σβήνουν λίγο – λίγο
σα μια σειρά μικρά στενόμακρα φεγγάρια μέσα σ’ ένα παραμύθι. 
Κι ούτε που καταλαβαίνω πια τίποτα κι ούτε που προσπαθώ να
καταλάβω.
Μια γυναίκα λουσμένη σκύβει στο πλαινό μπαλκόνι
σιγοτραγουδώντας
για να στεγνώσει τα μαλλιά της με το τραγούδι της. Ένας ναύτης
στέκεται απορημένος, μ’ ανοιχτά τα σκέλια,
μπρος στην πελώρια απογευματινή σκιά του, σα νάναι
όρθιος στην πλώρη ενός καραβιού σε ξένο λιμάνι
και δε γνωρίζει τα νερά και δε γνωρίζει που να ρίξει την άγκυρα.
Αργότερα, που σκοτεινιάζει λίγο – λίγο και σβήνει στους τοίχους
και στις μάντρες
το σιγαλό, βιολετί καρδιοχτύπι του ηλιοβασιλέματος, πριν ανάψουν ακόμη
τα φανάρια του δρόμου,γίνεται μια άξαφνη ζέστα – και τότε
τα πρόσωπα πιότερο μαντεύονται παρά που υπάρχουν,
βλέπεις τη σκιά να εισχωρεί στις ιδρωμένες μασχάλες,
ο ήχος ενός φυγααλέου φορέματος ανεμίζει το φύλλωμα ενός δέντρου
τ’ άσπρα πουκάμισα των νέων παίρνουν ένα απόμακρο χρώμα γαλανό
κι αχνίζουν,
κ’ είναι όλα τόσο καταμόναχα, μαγεμένα κι ασύλληπτα, που ίσως γι’ αυτό
ν’ ανάβουν τα φώτα θετικά για να τα διαλύσουν όλα μες
στον ορισμό τους. ……………………………………………………………………………….
Τι παράπονο λοιπόν μπορώ νάχω απ’ αυτό το παράθυρο;
αν θες το μισανοίγεις και, δίχως διόλου να κοιτάξεις έξω,
μπορείς μες απ’ τα τζάμια να παρακολουθείς αθέατος
αυθεντικές σκηνές του δρόμου, σ’ ένα χώρο πιο βαθύ και
διαρκέστερο
με τον πράο φωτισμό μιας μεγάλης απόστασης,
ενώ όλα αυτά διαδραματίζονται κάτω απ’ τα μάτια σου, ένα μέτρο πιο πέρα.
Αν θέλεις πάλι μπορείς να το ανοίξεις ολότελα και να κοιτιέσαι
στο τζάμι, σαν μέσα
σε καθρέφτη μαγικό, και να χτενίζεις τα μαλλιά σου
που αραιώνουν
ή να διορθώσεις κάπως το χαμόγελό σου, Μες απ’ τα τζάμια
όλα φαίνονται ευκτινέστερα – πιο σιωπιλά, πιο ακίνητα,
επομένως κι απαραίτητα κι αγέραστα.
Σούτυχε να κοιτάξεις
μ’ ένα γυαλί μέσα στη θάλασσα; Κάτω απ’ την ταραγμένη
επιφάνεια
φαίνεται εξαίσιος ο βυθός μες στην ακινησία του,
σε μια κρυστάλλινη τάξη, αδιατάρακτη κ’ εύθραυστη ταυτόχρονα,
σε μια βουβή αγιότητα – όπως λέγαμε. Μονάχα
που πιάνεται κάπως η ανάσα σου αν μείνεις έτσι περισσότερη ώρα,
γι’ αυτό σηκώνεις πάλι το κεφάλι σου στον αέρα
ή ανοίγεις αυτό το παράθυρο (ξέροντας όμως τώρα), ή βγαίνεις
απ’ την πόρτα. 
Και πια δεν είναι τίποτα που να λυγίζει τη ζωή σου και τα μάτια σου
και τίποτα δεν είναι που να μη μπορείς να το δείξεις περήφανα
και να το τραγουδήσεις,
και τίποτα δεν είναι που να μη μπορείς να στρέψεις τη μορφή του προς τον ήλιο.»

"Σαν τον καφέ είναι ο έρωτας"... (Χριστιανόπουλος)

kafka620:
“ Bir fincandaki kahve gibidir hayat.
Bazen tatlı bazen değildir.
Önemli olan kahvenin tadı değil zaten,
onu kiminle içtiğinizdir.
Bob Dylan
✿❥ Afiyet Olsun ✿❥
”

«σαν τον καφέ είναι ο έρωτας
άλλοι τον προτιμούν βαρύγλυκο
άλλοι τον θέλουν με ολίγη
οι πιο πολλοί τον πίνουν μέτριο
κι όλοι το ίδιο τον πληρώνουν»
Ντίνος Χριστιανόπουλος

Μου άρεσαν τα τρένα... Ποτέ δεν ήξερα τελικά που θα με πάνε...

Τα λιοντάρια δεν χρειάζεται να είναι συνεχώς σε επιφυλακή... Για να προστατέψουν τον εαυτό τους..!

Ουρλιάζω κάθε μέρα με σιωπή... Πιασμένος στων βαρώνων την παγίδα..! (Νίκος Ορφανίδης)


Ουρλιάζω κάθε μέρα με σιωπή
κι’ αυτό το πλήθος πόσο με τρομάζει
σκυφτός στο μονοπάτι της ψυχής
ψάχνω τον ήλιο που ποτέ του δεν χαράζει
Πιασμένος στων βαρώνων την παγίδα
ριγώ μες στης σιωπής την καταιγίδα
μέσα σε αριθμούς και ηλεκτρονικά
σκυφτός να ψάχνω για χαμένα ιδανικά
Ματώνει στην σαπίλα η ζωή
κι γη γυρίζει πάνω στο μαχαίρι 
στον δρόμο που χαράξαν οι τρανοί
ήρθε ο θάνατος και μου σφηξε το χέρι

Νίκος Ορφανίδης