Θα πρέπει να βρούμε με ποιον θα φάμε και θα πιούμε, πριν βρούμε τι θα φάμε και θα πιούμε. (Επίκουρος)

Οι ουρανοί δεν έχουν γνωρίσει μεγαλύτερη μανία από την αγάπη που μετατράπηκε σε μίσος, ούτε η κόλαση οργή παρόμοια μ’ αυτή της περιφρονημένης γυναίκας.

briannadamra:
“ briannadamra.tumblr.com
”
FabFotoFinds

Σαρλ Μπωντλαίρ... Άλμπατρος..!

Albatros
Πολλές φορές οι ναυτικοί, την ώρα να περνάνε, πιάνουν τους άλμπατρους -πουλιά της θάλασσας τρανά

που ράθυμα, σα σύντροφοι του ταξιδιού, ακλουθάνε το πλοίο που με στα βάραθρα γλιστράει, τα πικρά.

Μα μόλις σκλαβωμένα κει στη κουπαστή τα δέσουν, οι βασιλιάδες τ᾿ ουρανού, σκυφτοί κι άχαροι πια

τ᾿ άσπρα μεγάλα τους φτερά τ᾿ αφήνουνε να πέσουν, και στα πλευρά τους θλιβερά να σέρνουνται κουπιά.

Αυτοί που ῾ν᾿ τόσον όμορφοι, τα σύννεφα σα σκίζουν, πως είναι τώρα κωμικοί κι άσκημοι και δειλοί!

Άλλοι με πίπες αναφτές τα ράμφη τους κεντρίζουν, κι άλλοι, για να τους μιμηθούν, πηδάνε σα κουτσοί.

Μ᾿ αυτούς τους νεφοπρίγκιπες κι ο Ποιητής πως μοιάζει! δε σκιάζεται τις σαϊτιές, τις θύελλες αψηφά·

μα ξένος μες στον κόσμο αυτό που γύρω του χουγιάζει, σκοντάφτει απ᾿ τα γιγάντιά του φτερά σα περπατά.

O μύθος του Έρωτα και της Ψυχής...

Φωτογραφία του χρήστη Χαραλαμπάκης Γιάννης.
Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.
Ερωτας και Ψυχη
Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.
Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.
Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.
Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:
«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. 

Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.
Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.
Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.
Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει το πρόσωπο του Ερωτα
Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.
Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα. 

Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.
Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.
Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.
Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.
Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.
Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.....

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. (Γιώργος Σεφέρης)

-«…Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
μέσα από τα δάχτυλά μου
χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,
δεν έχω άλλη συντροφιά.
Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.»

(Γιώργος Σεφέρης)

Με τα μάτια, μου παίζεις κρυφτό... Θάλασσά μου εσύ και πνοή μου..! (Νίκος Ορφανίδης)

Με τα μάτια, μου παίζεις κρυφτό
της αγάπης ανάβεις τα φώτα
εγώ τρέμω σαν παιδάκι μικρό
της καρδιάς σου να ψάχνω την πόρτα
Κι αν μ' αγαπάς αληθινά 
ένα φιλάκι δως μου
κύμα να γίνω μακρινό
κι εσύ το πέλαγος μου
Της καρδιάς μου, τρελός ο ρυθμός
παίρνει χρώμα ξανά η ζωή μου
της χαράς το κλειδί να κρατώ
θάλασσά μου εσύ και πνοή μου

(Νίκος Ορφανίδης)

"Ένας ούριος άνεμος... Πλημμύρισε τον κόσμο των ονείρων μου..!

Ένα αντικείμενο που πάντα με μάγευε... Ήταν η πένα..!

Αν μιλούσαν τα φυτά... Η γλώσσα τους θα ήταν η ωραιότερη μελωδία..!

gardenofelegance:
“ “ Garden of Eleganceಌ
” ”
Αν μιλούσαν τα φυτά, η γλώσσα τους θα ήταν η ωραιότερη μελωδία και ο μεγαλύτερος ύμνος προς τον Δημιουργό τους. 
Κάρολος Λινναίος

Το τραγούδι με τα λόγια της φωτιάς μου τραγούδησαν τα γαλανά σου μάτια... (Νίκος Ορφανίδης)

Το σ΄αγαπώ

Το τραγούδι με τα λόγια της φωτιάς
μου τραγούδησαν τα γαλανά σου μάτια
σε ένα πέλαγο αγάπης κι’ ομορφιάς
βασιλιάς μες στης καρδιάς σου τα παλάτια

Είναι υπέροχο να ακούς το σ' αγαπώ
να κολυμπάς μες στο απόλυτο του έρωτα
στα δυο της χέρια να κρατά τον ουρανό
να τρεμοπαίζει η καρδιά μου στ’ αφανέρωτα

Σε πανσέληνα φεγγάρια περπατώ
στα περβόλια με της άνοιξης το χρώμα
σ’ ένα απρόσμενο για μένα ουρανό
με ταξίδια στης αγάπης την γονδόλα

(Νίκος Ορφανίδης

Η νύχτα είναι μεγάλη κι εγώ ψάχνω τα ίχνη σου ...

Η νύχτα είναι μεγάλη κι εγώ ψάχνω τα ίχνη σου ...
Φέξε αγαπη μου να βρώ το δρόμο μου
Γίνε ο φάρος μου μες στο σκοτάδι
Φέξε πιο έντονα κι απ'το φεγγάρι
Να σε εντοπίσω μέσα στο βράδυ.
Βοήθα με...
Μ'ασφάλεια να αρμενίζω στις άπειρες φουρτούνες της ζωής,
έχοντας τα αστερένια μάτια σου παρέα κι οδηγό
δε φοβάμαι τίποτα
αρκεί να λάμπουν για πάντα για μένα .........

Δυό μάτια γαλανά... Δυό θάλασσες πλατιές..! (Σταῦρος Τρικαλιώτης)

possiblythebesteyesintheworld:
“Sean Archer
”
Δυό μάτια γαλανά
Δυό θάλασσες πλατιές
Μαργαριτάρια φτιαγμένα
ἀπό θαλασσινό νερό καί ἥλιο.

......................................................................

Μάτια πού παρακολουθοῦν ἄγρυπνα
Τόν πόνο τῶν παιδιῶν
Πού δέν τά κάμπτει ἡ νύστα
ἀλλά τά ὀρθώνει ἡ ἀγάπη
καί ἡ θυσία.

.............................................................................

Μέσα ἀπό αὐτά τά μάτια
ἔμαθες στά παιδιά
τό τραγοῦδι τῆς ζωῆς
κι ἔδειχνες τοῦ Χριστοῦ τό δρόμο.

.........................................................................

Πρίν φύγω ἔκλεβα
ἕνα κομμάτι γαλανό
ἀπό τά μάτια σου
κι ὅλη τήν ἡμέρα
σέ εἶχα κοντά μου.


π. Σταῦρος Τρικαλιώτης

Η θάλασσα δεν είναι πόθος... Αλλά φόβος του βυθού..!

justbeingnamaste:
““I am not afraid of storms, for I am learning how to sail my ship.”
― Louisa May Alcott
”
“Οι πληγές δεν ανθίζουν πια σε ποιήματα και τραγούδια · κακοφορμίζουν μονάχα.
Η θάλασσα δεν είναι πόθος που πλέει στ’ανοιχτά αλλά φόβος του βυθού.
Τι έγινε η χαρά της ζωής που καταχτούσε την κάθε στιγμή ακόμη κι όταν η μέρα ξημέρωνε δυσοίωνη;
Τώρα πόνος κανένας δε μαστίζει το κορμί αλλά το μέσα το αλυσοδένει ένας νέος παντοδύναμος τύρρανος: ο φόβος.
Ήρθε ο φόβος και σάρωσε όλα τα πάθη.
Κατερίνα Αγγελάκη...

Δε θέλω να `μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί Θέλω να μη θυμάμαι..! (Βάσω Αλαγιάννη)

Μνήμες παραμένουν σιωπηλοί ιστορίες που μας άφησε ο αντίκτυπος δεν θα πάει μακριά
Απόψε είμαστε κι οι δυο μας σιωπηλοί
ακόμα και οι λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη 
το ξέρω θα μου δώσεις ένα φιλί
και θα μου πεις να μείνουμε δυο φίλοι

Δε θέλω να `μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
Θέλω να μη θυμάμαι
κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή
Θέλω ένα όνειρο μονάχα να `ναι
κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
για να μου πεις να μη φοβάμαι

Δώσ’ μου λοιπόν το τελευταίο μας φιλί
και ας καπνίσουμε μαζί κι ένα τσιγάρο
και φύγε μη γυρίσεις να με δεις
δε θέλω να με βλέπεις να πονάω

Δε θέλω να `μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
Θέλω να μη θυμάμαι
κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή
Θέλω ένα όνειρο μονάχα να `ναι
κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
για να μου πεις να μη φοβάμαι

(Βάσω Αλαγιάννη)

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό..! (Νίκος Καββαδίας)

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ’ αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ’ τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Σταρτόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

(Νίκος Καββαδίας)

Ινδία... Εικόνα από τον εντυπωσιακό ναο Sasbahu..!

arjuna-vallabha:
“Saas Bahu temple
”

Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της... Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα..! (Γιώργος Σαραντάρης)

Άλλοτε η θάλασσα”

Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα
Τις μέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές
και τα χρώματα
Τα βραδιά ξαπλώναμε κάτω απ’ τα δέντρα και τα σύννεφα
Τις νύκτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε
Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου
Και μονάχα ύστερα ησυχία
Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει κανείς
Να σκορπάμε και να παίρνουμε χαρά
Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε
ο Γαλαξίας
Και όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο θεός

Γιώργος Σαραντάρης

Οι άνθρωποι τελειώνουν ξαφνικά σε μια στιγμή..! (Χλόη Κουτσουμπέλη)

ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Οι άνθρωποι τελειώνουν ξαφνικά
σε μια στιγμή.
Ακούς το τσακ που κάνει η κλωστή
που σπάει.
Ύστερα η γάζα της νύχτας
καλύπτει τα πάντα
με το σκοτάδι της.

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

Η νύχτα πάνω μου μεσ’ από κώδικες ονείρων..! (Χαρά Χρηστάρα)

Η ΝΥΧΤΑ ΠΑΝΩ ΜΟΥ

Η νύχτα πάνω μου
μεσ’ από κώδικες ονείρων

σωπαίνει στις αμφιβολίες μου
βρυχάται

Ψαύω της παλινόρθωσης
του τρόμου ιαχές
κινδύνων αχαλίνωτων
συστατικά

σιωπηρές
αναλαμπές σωμάτων

ΧΑΡΑ ΧΡΗΣΤΑΡΑ

Περίμενέ με στην άκρη του γκρεμού... Ελα...έλα... Εγώ είμαι ο γκρεμός..! (Μαχμούντ Νταρουίς)

Ξαφνικά, μια μέρα σηκώθηκα νωρίς και σου έδωσα έναν καταρράκτη..! (Πάμπλο Νερούδα)

Φωτογραφία του Γιάννης Χαραλαμπάκης.
Από ό,τι υπάρχει πάνω στη γη, πέτρες, κτίρια, γαρύφαλα, από ό,τι πετάει στον αέρα, σύννεφα, πουλιά, από ό,τι υπάρχει κάτω από τη γη, ορυκτά, νεκροί τίποτα δεν είναι τόσο φευγαλέο τίποτα που να τραγουδάει σαν ένα καταρράκτης.
Και εκεί βρυχάται σαν μια λευκή λέαινα, λάμπει σαν το λουλούδι που φωσφορίζει ονειρεύεται με κάθε όνειρό σου, τραγουδάει στο τραγούδι μου δίνοντάς μου πρόσκαιρα ασημικά.
Αλλά δουλεύει και κινάει τη ρόδα ενός μύλου και όχι μόνο είναι πληγωμένο χρυσάνθεμο, αλλά δημιουργός του αλευριού, μάνα του ψωμιού που τρως κάθε μέρα.
Ποτέ δε θα σε βαρύνει ό,τι σου έδωσα γιατί πάνταυ πήρξε δικό σου ό,τι σου έδωσα, το λουλούδι ή το ξύλο, η λέξη ή ο τοίχος που στηρίζουν τον περιπλανώμενο έρωτα που αναπαύεται πυρωμένος στα χέρια μας, σου έδωσα, σου δίνω, σου εμπιστεύομαι, θα είναι αυτή η μυστική φωνή του νερού εκείνη τη μέρα θα πει στη γλώσσα σου όσα εσύ και εγώ αποσιωπήσαμε, θα διηγηθεί τα φιλιά μας
στη γη στο αλεύρι, θα συνεχίσει να αλέθει σιτάρι, νύχτα, σιωπή, λέξεις, διηγήσεις, τραγουδι. 

(Πάμπλο Νερούδα)

Το αγνό και μαλακό κερί συμβολίζει το εύπλαστο της ψυχής μας...

We fix our eyes not on what is seen, but what is unseen (2013) by hjl on Flickr.
Upstairs at the Church of the Holy Sepulchre, just outside the chapel at Calvary.
Το αγνό και μαλακό κερί συμβολίζει το εύπλαστο της ψυχής μας. 
Όπως το κερί λιώνει αθόρυβα και φωτίζει, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα πρέπει να «λειώνουμε» μέχρι τελευταίας πνοής, θυσιαζόμενοι για τον πλησίον μας. 
Να φωτίζουμε και να ευεργετούμε τους γύρω μας αθόρυβα και χωρίς επίδειξη για χάρη της αγάπης του Χριστού.

Είπα πως θέλω να παραμορφώνονται τα χαρακτηριστικά του προσώπου..! (Γεωργια Τρουλη)

ΜΙΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΗΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ

Είπα πως θέλω να παραμορφώνονται τα χαρακτηριστικά του προσώπου
Από την πολλή έκφραση την ένταση μέσα στην φλέβα την επιθυμία την σύγχυση
Δεν εξημερώνονται τα όνειρα εύκολα ούτε οι ακίδες των χρόνων πάνω στα έπιπλα
Κανένα γυαλόχαρτο δεν ζήτησα για τις λέξεις ξέρεις
Αλλά ούτε λύσιμο κόμπων επεδίωξα
Έτσι ήρθε η έννοια να πλακώσει την μορφή το σχήμα και το απόθεμα
Δημιουργήθηκε μορφή χωρίς σημασία
Τα ακρογωνιαία τρίγωνα τέλους συνεχίζουν
Ποτέ δεν είπα πως δεν έχω ανάγκη από χώρο που ορίζει τα σώμα
Μετά από τρεις δεκαετίες το κατάλαβα
Όταν έφθασα στο όριο ρείθρο του δέρματος και αύξησα τον διάλογο
Με τον αέρα ανάμεσα στο μη και το εν
Όταν άρχισα να συλλέγω τα νεκρά κύτταρα ή πάνω να τα βάζω σε ζωντανά
Ως μέρος μιας αποφυγής αποσύνθεσης
Με ονόμασες
Διατεταγμένη φυγής ορίζοντα και βάθους πεδίο
Πέρα από μια αγωνιώδη συνάντηση με το αδύνατο

ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ

Μπλεγμένο με φύκια το κορμί μου και το φεγγάρι στο χέρι σφαίρα μαγική..! (Μαρια Καρδατου)

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Μπλεγμένο με φύκια
το κορμί μου
και το φεγγάρι
στο χέρι
σφαίρα μαγική
ήρθα να σε βρω
να μου ψιθυρίσεις
λόγια λιγωμένα.
Τα μάτια μου ασημένια
ψάχνουν στο σκοτάδι
Έγινες ένα με την νύχτα
κι είναι στιγμές
που δε σε βρίσκω
Το χέρι σου καυτό
πάνω στα πόδια μου
κι οι πινελιές σβήνουν τους γύρω

ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΔΑΤΟΥ

Τι όνειρα αντέχεις να ονειρεύεσαι;... (Μαρία Αρχιμανδρίτου)

Τι όνειρα αντέχεις να ονειρεύεσαι;

Ένα βράδυ είδα ένα τρομακτικό όνειρο: 
η πραγματικότητα είχε γίνει ένας απόκρημνος βράχος που πάνω του ήταν αλυσοδεμένοι οι άνθρωποι. 
Ένας γύπας κάθε πρωί τους έτρωγε τη μνήμη: 
δίχως το βάρος του χθες άρχιζαν εύκολα την κάθε μέρα και μπορούσαν στη χαρά να δίνονται. 
Δίχως τη γνώση του χθες κόπιαζαν κάθε φορά από την αρχή στη λύπη. 
Τη νύχτα όμως το φεγγάρι ξανάτρεφε τη μνήμη. 
Έρχονταν λέξεις εύθυμες, όπως και λέξεις του θυμού, της απορίας, της ντροπής, και γνώση της ζωής διαβάζονταν τα λάθη… ώσπου ο γύπας ελευθέρωνε απ” τον πόνο και τιμωρούσε απ” την αρχή με νέα λήθη. 
Ξύπνησα ιδρωμένη. 
Όλη τη μέρα έσκαβα στη μνήμη χαμένα ονόματα και απολεσμένους τόπους. 
Όλη τη νύχτα λύπες επούλωνα

ΜΑΡΙΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

"Αν σε ρωτήσουν... Μην τους πεις το μυστικό... Πες τους ένα ψέμα"..!

Είναι το πλέον αγαπημένο πρωινό σε πολλές χώρες... Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού..!

Είναι το πλέον αγαπημένο πρωινό σε πολλές χώρες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. 
Κι αν είχαμε πάρει χαμπάρι στην Ελλάδα πόσο εύκολο είναι να φτιάξεις pancakes, θα τα βλέπαμε σε πολύ περισσότερους καταλόγους σε καφετέριες αλλά και στο τραπέζι του σπιτιού μας. 
Η μόνη δικαιολογία να μην μυηθείς στη γεύση τους είναι η τηγανίλα τους. 
Αλλά ποιος είπε ότι το ONEMAN λέει όχι στην τηγανίλα;

Δεν είναι εύκολο πράμα... Να αγαπήσετε τον ουρανό..!

coiour-my-world:
“ Rail Sunset, Romania
”

Στις υπανάπτυκτες χώρες πρέπει να αποφεύγουμε να πίνουμε το νερό... Στις ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να αποφεύγουμε να εισπνέουμε τον αέρα..!

Oι αρχαίοι δρόμοι του αλατιού...

"Ψάχνοντας έναν ήσυχο πλανήτη... Να φύγω"..!

Κονιάκ πολλών... Αστέρων..!

Το κονιάκ πήρε το όνομά του από την ομώνυμη μικρή πόλη της Δυτικής Γαλλίας.
Η ιστορία του κονιάκ, που είναι αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα και πιο εξευγενισμένα αποστάγματα του κόσμου, έχει παραδόξως τις ρίζες της στο χαλασμένο κρασί…Από τον 13ο αιώνα Ολλανδοί έμποροι μετέφεραν βαρέλια κρασιού από τη Γαλλία στη Βόρειο Ευρώπη. Συχνά, το κρασί χαλούσε κατά την διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού κι έτσι, τον 16ο αιώνα, άρχισαν να αποστάζουν το κρασί και να φτιάχνουν ένα είδος brandy το "brandijwin" ή "καμένο κρασί".

Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της... Ήταν τότε ο καιρος τρικυμία χαλασμος κόσμου..!

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Ἦταν τότε ὁ καιρὸς τρικυμία χαλασμὸς κόσμου
Καὶ μονάχα ὕστερα ἡσυχία
Ἀλλὰ ἐμεῖς πηγαίναμε χωρὶς νὰ μᾶς ἐμποδίζει κανεὶς
Νὰ σκορπᾶμε καὶ νὰ παίρνουμε χαρὰ
Ἀπὸ τοὺς βράχους ὡς τὰ βουνὰ μᾶς ὁδηγοῦσε ὁ Γαλαξίας
Καὶ ὅταν ἔλειπε ἡ θάλασσα ἦταν κοντὰ ὁ Θεός
Γιῶργος Σαραντάρης

Δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα... Ο. Ελύτης.

Δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα

«Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
Για να υπόσχονται το «παραπέρα». 
Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια. 
Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…»

Ο. Ελύτης

Κάθε μικρή σου υποταγή μειώνει τη δική μου ελευθερία... (Τόλης Νικηφόρου)

γυναίκα

κάθε μικρή σου υποταγή
μειώνει τη δική μου ελευθερία
εμένα ταπεινώνει
κάθε χαμένο σου δικαίωμα
πληγώνει τη δική μου αξιοπρέπεια
κάθε παραπανίσιο σου φορτίο
έχει σε μένα ρίζες προγονικές
κάθε σε βάρος σου αδικία
είναι μια στυγερή κλοπή
απ' το παγκάρι της δικής μου εκκλησίας
κι όταν εσύ λιποψυχείς
εγώ είμαι ο αληθινός προδότης

στέκεσαι δίπλα μου
στο σπίτι, στη δουλειά ή στο οδόφραγμα
με τα ίδια μάτια
ελεύθερα ατενίζουμε τον ήλιο
περήφανοι
ασυμβίβαστοι
ωραίοι μέσα στο τόσα ελαττώματά μας
εμείς που η φύση έταξε σε σάρκα μία

Τόλης Νικηφόρου

Τι ν' απόγινε άραγε εκείνος ο θορυβοποιός της νύχτας...

bikerkim62:
“Old school rules…
”
Ο μοτοσικλετιστής 

Τι ν' απόγινε άραγε εκείνος ο θορυβοποιός της νύχτας
Καβάλα στο μηχανικό του ζώο να κραδαίνει την άσφαλτο
Χωρίς φρένο
Να παίζει ώρα ύπνου με τις φρένες μας εδώ μέσα στο σακατεμένο κρανίο

Προχτές το μεσονύχτι που κοίταζα απ' το παράθυρό μου το νέο φεγγάρι
άκουσα θόρυβο παράξενο να 'ρχεται από ψηλά και μου φάνηκε πως τον είδα
ένας άγγελος πάνω στη μοτοσικλέτα να διασχίζει τους δρόμους τ' ουρανού
κι απ' το σπασμένο καθρεφτάκι του να με κοιτάζει περίλυπος

Βγάλε μου σε παρακαλώ μια ωραία φωτογραφία
να τη στείλω στο κορίτσι μου έτσι απάνω στη μοτοσικλέτα μου
με το ένα χέρι στο χειρόφρενο το άλλο να σιάζει τα σγουρά μαλλιά μου

Θέλω να φαίνεται καλά το καινούριο μου πέτσινο το σιδερένιο κράνος
Να διακρίνεται προπάντων ο ίλιγγος στο πρόσωπό μου κι εκείνο του θανάτου το αναπόφευκτο

Το Ποιημα Ανηκει στη συλλογή Θαλασσινό ημερολόγιο (1981).

Αγαπώ ένα σπίτι όπου δεν βλέπω τίποτε το παραπανίσιο κι όπου βρίσκω κάθε τι που είναι απαραίτητο. (Πιττακός ο Μυτιληναίος)

jerzee55z:
“From him.. Eisner Julia
”

Μ' ένα τραγούδι ξοστρακίζεις την σιωπή...(Νίκος Ορφανίδης)

 Τα ταξιδιάρικα 

Μ' ένα τραγούδι ξοστρακίζεις 
την σιωπή
και ξεγλιστράς να βρεις της νύχτας,
τα στολίδια
τα μαγικά να σου ξυπνήσουν
παραμύθια
στης φαντασίας σου τον μίτο,
να πιαστείς
την βαρεμένη να σκοτώσεις,
την αλήθεια

Να ζωντανέψεις την ζωή με λίγο φως
με βότανα ραντίζεις και με ξόρκια
τα ταξιδιάρικα που φύγαν μακριά
και του ονείρου σου ξανά
με δυο φιλιά ν’ ανοίξει η πόρτα.

Μες στα νυχτέρια θες ν' αλλάζεις 
την ζωή
και στα φεγγάρια να μιλάς 
απελπισμένη 
με νυχτοπούλια να γυρνάς
ονειρεμένη
στο παραμύθι σου στο τέλος,
να βρεθείς
στου γητευτή ξανά τα χέρια 
σκλαβωμένη

(Νίκος Ορφανίδης)