Ανέβα… Στη κορφή σε περιμένει η αγάπη μ’ ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα..! (Μενέλαος Λουντέμης)

Ανέβα…Ανέβα…
Πάντα ανέβαινε.
Ακόμη πιο ψηλά.
Στη κορφή σε περιμένει η αγάπη
μ’ ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα.

Ανέβα…
‘Ολο μπρος…’Ολο ψηλά.
Κι αν δε βρεις δρόμο
Φτιάξε.
Στην αγάπη
δεν υπάρχουν δρόμοι έτοιμοι,
τους φτιάχνεις εσύ.

Ανέβα…
‘Εστω κι αν δεις
πως τα λουλούδια είναι ψεύτικα
κι η αγάπη -η ολόφλογη αγάπη-
ένας καπνός,εσύ ανέβα.

Ανέβα…
Εστω κι αν στην κορφή
αντίς για τριαντάφυλλα
σε περιμένει ένα μπουκέτο μαχαίρια,
εσύ ανέβα!

Ανέβα…
Και πες “ευχαριστώ”.
‘Οχι στα τριαντάφυλλα, όχι στα μαχαίρια.
Πες ευχαριστώ στη δύναμη,
που σ’ έκανε ν’ ανέβεις…

Μενέλαος Λουντέμης

Εμένα ο ήλιος μου βγαίνει κάθε βράδυ και δεν υπάρχει ούτε μια αναβολή... (Νίκος Ορφανίδης)

Ήλιε της νύχτας (Νίκος Ορφανίδης)

Εμένα ο ήλιος μου
βγαίνει κάθε βράδυ
και δεν υπάρχει
ούτε μια αναβολή
την νύχτα χρόνια
την σμίλευει μ'ένα χάδι
και η καρδιά μου
να χτυπά με αστραπή

Ήλιε μου που βγαίνεις
με του δειλινού το χρώμα
κι εγώ φωλιάζω
στην γλυκιά σου αγκαλιά
Να με κρατάς
μες στου ονείρου μας το γιόμα
παρέα μ’ όλα
της αγάπης τα πουλιά

Εμένα ο ήλιος μου
διώχνει το σκοτάδι
και δεν υπάρχει
μία νύχτα σκοτεινή
σπαν τα ρολόγια
μες του έρωτα το βάδην
παίρνω ανάσα
την γλυκιά του αναπνοή

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ” ΤΟΥ ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. 
Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».

Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις. Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.

Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.

-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
-«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»

Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: 
τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι... Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε..! (Πάμπλο Νερούδα)

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι, σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν: σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα, μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.
Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει, μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο, και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.
Πάμπλο Νερούδα

"Πυκνός καπνός ο έρωτας στην φλόγα των ματιών σου"..! (Νίκος ορφανίδης)

deserti:
““ Mi salvo un giorno alla volta. ”
- @PaolaVaresi):
”
Πυκνός καπνός ο έρωτας
στην φλόγα των ματιών σου
άναψε η ατμόσφαιρα
μες στο δικό σου φως
στο κύμα της ανάσας σου
αρώματα του δυόσμου 
μες των ματιών σου την φωτιά 
απόψε θα καώ
Στο πέλαγο του έρωτα
φιλιά να αρμενίζουν 
κι ο χρόνος κρύφτηκε δειλά 
κι ο χώρος δεν χωρά
Στης άνοιξης τα χρώματα
τα πάθη φτερουγίζουν 
κι νύχτα μας μετέωρη
σ' αγάπης ξαστεριά
Τρομάζω στην αλήθεια μου 
στους χτύπους π’ ανταμώνουν
γκρέμισε η στρατόσφαιρα 
στο πάθος των φιλιών
γνώρισα μες στα μάτια σου
τα άδυτα του κόσμου
μες στης αγάπης την φωτιά
μια σπίθα σου κι εγώ
Νίκος ορφανίδης

Τα «Βέλη του Έρωτα»... Μπορεί να μην έχουν να πουν κάτι που δεν έχει ειπωθεί ποτέ..!

Ο Αέρας θύμωσε... Με τον ήλιο μάλωσε.

https://www.pinterest.com/pin/461619030535811475/
Posted with Post to Tumblr

Γαλλία... Μια χώρα τόσο όμορφη και τόσο ζωντανή..!

France is so beautiful

Ο χορός της ζωής... Ακούω το στάχυ όταν πίνει μια σταγόνα νερού..! (Νικηφόρος Βρεττάκος)

arnold-ziffel:
“ “When I sleep in the evening, oh lord… there she goes, only in dreams… she’s only in dreams…"
The Head and the Heart - All We Ever Knew
https://youtu.be/W50zP8K04-E
”

"Με λένε ήλιο... Το φως"..!

rime-s:
“rime-s:
“rime_s.tumblr.com
”
rime_s.tumblr.com
”

«Θεέ μου κρύα είναι τα δέντρα σου Στάζουν βροχή και στα φυλλώματά σου Κρώζουνε μαύρα πουλιά. Κόκαλα και σκόνη τα παγερά σου κυπαρίσσια» (Μάρκος Μέσκος)

Ήρθες να μείνεις ως το θάνατο... Μόνη με την εκρηκτική φωνή της σιωπής..! (Νίκος Καρούζος)

«Γυναίκα, πείσμα της Ασίας»

Είσαι μια ήπειρος του στήθους απ΄ τα βάθη των φυλών
είσαι πλανόδια σαν το φεγγάρι
ο πόνος είναι πλοκαμός κι η αγάπη σου υδράργυρος
γυναίκα, πείσμα της Ασίας.

Όταν αφήνεις ένα βλέμμα στις κοιλάδες να ωριμάζει
καθώς οι άνεμοι το ταξιδεύουν ως τα ύψη
νέμεσαι τα κλαδιά και χύνεις δηλητήρια μες στο φεγγάρι.

Μόνη σα φόνος κατοικείς τη συνείδηση
συνωμοτώντας αντίκρυ στις θεότητες των πουλιών
εσύ με μαύρα ποταμικά μαλλιά
εσύ πάλι και πάλι με σκοτεινά μάτια.

Λέω στον ήλιο να σταθεί χωρίς την αγαθότητα
σχίζοντας το μεγάλο χρώμα του ονείρου
στον ήλιο να σε πολεμήσει με βοερό θειάφι
και να γκρεμίσει όλη τη θύμηση που με παιδεύει.

Να οι καιροί στα βήματα σου μʼ έφεραν
οι φυτικοί δεινόσαυροι τα ουράνια πλάτη
μια δέσμη χαλαρή του αίματος έτοιμη να σκορπίσει
τότε που φώναζα δίχως απόκριση: Θέλω να γίνω γαλάζιος.

Ήρθες να μείνεις ως το θάνατο
με πορφυρές ανταύγειες απʼ τα μέλη
ρώτησα μα δεν έμαθα που βρήκες το σκοτάδι
σε μυστικά ρυάκια κλειδώνεις τον ήχο σου
μόνη με την εκρηκτική φωνή της σιωπής.

Ήρθες να μείνεις ως το μακρινό χάραμα
σώματα πέρασες ακόμη ταξιδεύεις.

Εγώ δεν έζησα κι η ομορφιά της Αττικής είνʼ όλο το ταξίδι μου.
Σε τόσους καημούς τραγουδώντας
δεν ξέρω τʼ όπλο της λησμονιάς.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ 

Ένα φλιτζάνι... Καφές..!

ladypaolabo-returned:
“ È tempo…
”

Βλέπω τη ζωή σαν ένα χορό... Είναι ανάγκη ο χορός να έχει κάποιο νόημα; Χορεύεις επειδή το ευχαριστιέσαι..! (Jackie Mason)

gardenofelegance:
“• Garden of Elegance
”

Γυναίκα ντυμένη με το χρώμα σου... Με το σχήμα σου που είναι ομορφιά..!

Τα δέντρα είναι η ατελείωτη προσπάθεια της γης να μιλήσει στον ακούοντα ουρανό..! (Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ)

coiour-my-world:
“Inner Light ~ Photo by Dustin LeFevre
”

Πολλά είναι τα πρόσωπα μιας γυναίκας, πολλοί οι ρόλοι και πολλοί οι μύθοι που γεννήθηκαν από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της..!

jai-envie-detoi:
“ Anya
Photographer: Nikolas Verano
Model: Anya Sugar
”

Η Εύα δοκίμασε από το απαγορευμένο μήλο και ένα λεπτό μετά άρχισε να ντρέπεται..!

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα τα παντοδύναμα χωρίς να το δείχνουν..! (Στρατής Πασχάλης)

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, μένουν στην τέλεια θέση, με προσκαλούν- «γίνε όπως εμείς, μην ταξιδεύεις πια μες τις πράξεις, δέξου ανέμους, δέξου εποχές, άς’ τη ζωή να ξέρει.

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, σήματα οιωνών, φωλιές πνευμάτων, δωρητές σκιάς αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία με χίλια λόγια, μ’ έναν παλμό

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, παραδίνονται στ’ ολοκαύτωμα το τερπνό, ριπές ρεμβασμού φλογισμένου, μαντικές οπτασίες πυρσών, εικόνες των Τριών Παίδων 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, χαϊδεμένα από το χέρι του Χαλαστή, με φροντίδα χριστουγεννιάτικη, κι ας είναι άνοιξη, κι ας είναι φθινόπωρο

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, μνημεία στις παρυφές του εφήμερου, κυκλώνες ήχων, σύμπαντα, που χωρούν στ’ αυτιά και στα μάτια

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, απ’ αυτά βγήκαν στέφανα, υλοτομήθηκαν του Σταυρού τα δοκάρια, μα δεν ξέρουν τι θα πει, δόξα, θυσία, μένουν εκεί, σημαίνουν, άθελά τους καρτερούν θριαμβευτικά, ή σεμνά υποκύπτουν στης θύελλας το μαρτύριο 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, τα παντοδύναμα, χωρίς να το δείχνουν, κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο Θεός, κάθε φορά που γκρεμίζονται, η φύση αναρωτιέται «πώς γίνεται, να σωριαστεί ένας Τιτάνας, μήπως φτάνει η Συντέλεια»;

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα, όπως εκείνο που έβλεπα όταν ήμουν παιδί, απ’ το παράθυρό μου, να μη βγάζει ποτέ φύλλα, έστεκε απέναντι, στο χάλασμα, σα να περίμενε κάτι, κι εγώ προσευχόμουν οι θεοί να το λυπηθούν, ώσπου το είδα ένα πρωί να γίνεται, το ξερό και το στέρφο, όλο ατόφιο ασήμι, κι αντί για φύλλωμα να στέκουν πάνω του, αστέρια αεικίνητα, κι είπα από μέσα μου «τι σου είναι ο κόσμος»

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα – και τα πουλιά.

-Στρατής Πασχάλης, «Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα»

"Αν θες το φως, βρες και άνοιξε τα χαμένα παράθυρα" (Χρήστος Τσαγκάρης)

Όταν μιλάς, απολογείσαι σε ίσκιους.
Δεν ο ήχος που ακούς όταν σπας το κενό συναρμόττοντας φθόγγους και λέξεις.
Είναι που κάθε σου μέρα οφείλει – αν θέλει να λέγεται μέρα – να σκεπάσει τη νύχτα.
Δεν διώχνεις το σκοτάδι σιωπηλά γιατί η νύχτα είναι η απόρθητη σιωπή.
Νύχτα είναι το μαχαίρι που καρφώνεται στην πλάτη του χρώματος.

Όταν μιλάς, απολογείσαι σε ίσκιους.
Είσαι σε ένα σπίτι με τα μάτια κλειστά και τις κουρτίνες μπροστά στα παράθυρα.
Το σκοτάδι σε φοβίζει. 
Και όμως δεν θα το διώξεις, αν δεν το αντικρίσεις κατάματα.

Δεν αρκεί να διαβάζεις με ένα μικροσκοπικό φακό βυθισμένος στη σιωπή.
Ένα σπίρτο δεν φέρνει το ξημέρωμα.
Αν θες το φως, βρες και άνοιξε τα χαμένα παράθυρα.
Να ξέρεις ότι έχεις μπροστά σου ατέλειωτους ίσκιους που σε ειρωνεύονται.

Μαχαίρωσε τη νύχτα, δέσε τους ίσκιους. 
Δεν θα μπορέσεις. 
Ακούς από τώρα το γέλιο τους.

Δεν θα διώξεις τα φαντάσματα απειλώντας τα.
Αν θες το φως, βρες και άνοιξε τα χαμένα παράθυρα.
Είσαι σε ένα σπίτι με χιλιάδες παράθυρα και τη νύχτα ανεβασμένη στο θρόνο της.
Αν θες το φως, άνοιξε τα παράθυρα.
Και από κάθε σχισμή, φαίνονται ακτίνες συμπαραστάτες σου.
Και κάθε ακτίνα είναι λιοντάρι κομμένο από τον θρόνο της νύχτας.

Αν θες το φως, ψάξε το δρόμο που φεύγει από σένα και πηγαίνει στον άλλον,
Και από τον άλλον σε άλλον και έτσι κάποτε γυρνάει σε σένα.
Και τότε δεν είσαι μόνος σου αλλά μαζί με πολλούς.
Αν θες το φως, βρες και άνοιξε τα χαμένα παράθυρα.

Πολλά χέρια θα ανοίξουν πιο γρήγορα τα παράθυρα.
Πολλά χέρια θα φέρουν περισσότερες ακτίνες.
Και όσο ανοίγουν παράθυρα, τόσο προχωρά ο δρόμος που άρχισες,
Και ανοίγει το πέρασμα για να ανέβει ο ήλιος.

Και είσαι πια σε ένα σπίτι με χιλιάδες ανοιγμένα παράθυρα να καλωσορίζουν τον ήλιο.
Και η μέρα που ξυπνά βγάζει τις αλυσίδες της , και τις φορά στα σκυλιά της Εκάτης.

«Ανάγκη σκιαμαχείν απολογούμενον» (Πλάτωνας, «Απολογία Σωκράτους»)

Έντι Σέτζγουικ 1965... Το σύμβολο μια ξέφρενης δεκαετίας..!

ciao-belle:
“ Edie Sedgwick by Andy Warhol, 1965
”

«Με κούρασε πολύ το πρόσωπο του κόσμου... Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι στο πάνω πάνω ράφι που δεν φτάνω.» (Κική Δημουλά)

vetyr: "Μέρος στολίδι, όλα μαγικά"

Όνειρα... Στα μεγάλα ταξίδια του έρωτα..! (Νίκος Ορφανίδης)

coffeenuts:
“Valley of Fire by Stuck in Customs http://flic.kr/p/S3oDAh
”
Στα μεγάλα ταξίδια του έρωτα,
στης ζωής τα στενά μονοπάτια
όνειρα της αυγής μου ατέλειωτα
της νυχτιάς τα μεγάλα μου μπάρκα
Όνειρα θερινής νυχτός που λένε κι σπουδαίοι
γιατί εγώ δεν έζησα δεν είδα την ζωή
τις νύχτες μου ταξίδευα με της καρδιάς τα χρέη 
σε όνειρα πλανιόμουνα ν' αγγίξω ένα φιλί
Τόσες νύχτες βαρένουν την πλάτη μου
κι χαρά μου σε ξένα πλοκάμια
την αγάπη να ψάχνω στον χάρτη μου
της καρδιάς τα χαμένα λιμάνια.

Νίκος Ορφανίδης Όνειρα

"Ο παράδεισος έχει χρώμα βαθύ μπλε!"

milamai:
“and a hint of red
”

Γράμμα στην αγαπημένη Θάνος Πάσχος.

Αγαπημένη μου
στη σελίδα επιχειρώ να θυσιάσω τις σκέψεις μου
στο βωμό του έρωτα
και όμως δεν είναι δύσκολο για μένα
τώρα που είμαι ερωτευμένος
ενα κομμάτι να προδώσω από μένα
για τη δική σου επικύρωση,
ο ύπνος λίγος και βασανιστικός
έχει και αυτός μεταφερθεί στον τόπο
της σκέψης σου και δεν βρίσκει χρόνο
να ξεκουράσει τα μάτια μου,
με το θαμπό φως και την αδιάφορη όψη
χρονομετρούν την κάθε στιγμή της ανάμνησης
και στη ρόκα της αγάπης
στρίβουν το νήμα της επιθυμίας
για όσα θα έρθουν αλλά δε θα είναι όσα σχεδιάζω,
αγαπημένη μου
στο αχανές σύμπαν παίρνω το διαβήτη
και χαράζω πορεία στην αρμονία,
δεν είναι εκπληκτικό;

Μέσα στο έρεβος η τελειότητα της ισορροπίας
και στο λεπτό σχοινί της ανυπαρξίας
κάνει πιρουέτες η ομορφιά,
σκέψου, είναι δύο σώματα που βάλλονται από το ένστικτο
και ξεγυμνώνονται στη σιωπή
για να κραυγάσει ο έρωτας,
κλείσε τους οφθαλμούς και άκουσε προσεκτικά
ήχους που βγαίνουν από τα κρυφά λιμάνια σου
και αγγίζουν τα ατέρμονα κύματα του αιωνίου,
προσπαθείς να δεις μέσα από το δακτυλίδι της υπόσχεσης
τη βεβαιότητα..

Ποιος όμως μπορεί να σταματήσει την ορμή του χειμάρρου
βάζοντας τα στήθια του
πέρα από το χέρι της αγάπης;
δε θέλω να σε κουράσω με την αλαλία των προθέσεων
θα προτιμήσω καθημερινά να τραβάω μια γραμμή
στο μικρό μου ύψος και εκεί να περιχαρακώνω δυνάμεις
έξεις, επικίνδυνες ελευθερίες,
για να τις μεταμορφώσω σε μέτρο
να μετρηθώ και να μετρήσω
τα βήματά που θα σκαλίσω στο βράχο μου
για την κατάκτηση της σελήνης της δικής μου – της δικής μας
έτσι θα βρεθούν οι αύρες μας πιο κοντά
μέχρι την ένωσή τους
σαν απήχηση ιδιωτικής συναστρίας
στον αΐδιο σκοπό της μουσικής,
της θάλασσας..

Αυτά η ψυχή μου καταλαβαίνει και στα μεταφέρω αυτούσια.

Η σιωπή του έρωτα... (Όσκαρ Γουάιλντ)

Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη
διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια

Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια
περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή

Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν έδωσα, τραγούδια που δεν είπα.

Εμπιστεύσου τα φτερά σου κι απέδρασε από τη φυλακή σου... Της Ελένης Σαββίδου.

Μας έχουν βάλει να ζούμε σε ένα βάζο και προσπαθούν να μας πείσουν ότι το καπάκι του… είναι ο ουρανός! 

Έχω μια έντονα χαραγμένη στη μνήμη μου, παιδική ανάμνηση: 
όταν τα καλοκαίρια πήγαινα στη γιαγιά μου, στο χωριό, έπιανα πεταλούδες και τις έκλεινα σε ένα βάζο, στο οποίο είχα από πριν ανοίξει τρύπες 
(για να διοχετεύεται οξυγόνο) 
κι είχα τοποθετήσει λίγη ζάχαρη για να τρέφεται το έντομο. 

Όταν έπειτα από λίγες ώρες, ξεβίδωνα το καπάκι, προκειμένου να την ελευθερώσω, η πεταλούδα όλως παραδόξως, αδυνατούσε να βγει, περιοριζόταν απλά στο να φτερουγίζει. 
Είχε “εθιστεί” στη μικρή φυλακή της και δεν εδύνατο να “δει” ότι παραπέρα υπήρχε η διέξοδός της. 

Όταν γαλουχείς τα άτομα μιας κοινωνίας, με περιορισμούς 
έναντι της ελεύθερης σκέψης, της παιδείας 
κι εν γένει δεν τα προτρέπεις να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, 
διεισδύοντας σε θεσμοθετημένα/ κατεστημένα/ παγιωμένα/ δεδομένα “γεγονότα”, 
τότε εξασφαλίζεις τους αυριανούς “στρατιώτες”, 
του τρισάθλιου συστήματός σου, που προωθεί τη μαζοποίηση και την προβατοποίηση… 

Κρατάτε ορθάνοιχτα μάτια και μυαλό,‪‎ 
η πεταλουδίτσα οφείλει πρώτα στον εαυτό της κι έπειτα στην κοινωνία της να εμπιστευτεί τα φτερά της και να αποδράσει από το κελί της!!!” 

http://www.newsitamea.gr/

Τα μάτια της είναι δυο άντρα όπου σπινθηρίζει αόριστα το μυστήριο, και το βλέμμα της φωτίζει σαν αστραπή: είναι μια έκρηξη μέσα στα σκότη… (Σαρλ Μπωντλαίρ)

Ο βασιλιάς και ο βράχος...

Αποτέλεσμα εικόνας για μια μικρη ιστορια Ο βασιλιάς και ο βράχος
Κάποτε υπήρχε ένας παντοδύναμος βασιλιάς ο οποίος κυβερνούσε το βασίλειό του επί δεκαετίες. 

Μια μέρα ήθελε να δει τον χαρακτήρα των κατοίκων το βασιλείου και έτσι τους έβαλε μια δοκιμασία.

Τοποθέτησε έναν μεγάλο βράχο στη μέση του δρόμου και κρύφτηκε εκεί κοντά σε κάτι θάμνους. 
Οι πρώτοι που πέρασαν ήταν μια ομάδα από τους καλύτερους και πλουσιότερους εμπόρους του οι οποίοι περνούσαν με τις άμαξές τους. 

Αντί να κατέβουν και να μετακινήσουν τον βράχο, προσπάθησαν να τον περάσουν κάνοντας τον γύρο. 

Ταλαιπωρήθηκαν πολύ, αλλά στο τέλος πέρασαν. 
Μάλιστα, κατηγόρησαν το βασιλιά πως δεν φροντίζει για τη σωστή συντήρηση των δρόμων.

Έπειτα, από κάμποση ώρα, εμφανίστηκε ένας χωρικός περπατώντας το δρόμο. 
Ο χωρικός φανερά κουρασμένος, κουβαλούσε λαχανικά και άλλα τρόφιμα για το σπίτι του. 
Μόλις είδε τον βράχο κοντοστάθηκε και άφησε τα τρόφιμα στο έδαφος. 
Ενώ μπορούσε απλά να προσπεράσει το βράχο κάνοντας έναν μικρό κύκλο, έβαλε τα δυνατά του και μετά από πολύ προσπάθεια, κατάφερε να κουνήσει το βράχο και να τον απομακρύνει από τον δρόμο, ελευθερώνοντάς τον.

Με μεγάλη του έκπληξη, είδε στο σημείο που βρισκόταν ο βράχος, ένα πουγκί. 
Ανοίγοντάς το, δεν πίστευε στα μάτια του! 
Το πουγκί ήταν γεμάτο χρυσάφι και ένα σημείωμα από τον ίδιο το βασιλιά που έγραφε: 
«Το χρυσάφι είναι η ανταμοιβή σου επειδή μετακίνησες το βράχο».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει, πολλές φορές, και στις ζωές μας. 
Βλέπουμε τα εμπόδια ως δυσκολίες που πρέπει να προσπεράσουμε, κατηγορώντας δεξιά κι αριστερά. 
Ενώ αν τα αντιμετωπίσουμε, με τις δυνάμεις που έχει ο καθένας, μας δίνουν πολλές φορές την ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι και να βελτιώσουμε την κατάστασή μας.

Αυτό το κορίτσι έγραψε ιστορία για όλες τις γυναίκες, στο Μαραθώνιο της Βοστώνης.

Στις 17 Απριλίου πραγματοποιήθηκε ο περίφημος μαραθώνιος της Βοστώνης όπου συμμετέχουν 30.000 αθλητές από όλο τον κόσμο. 
Το ημερολόγιο γράφει έγραφε 19 Απριλίου 1966.

Μία γυναίκα είχε πάρει θέση πίσω από έναν θάμνο κοντά στην εκκίνηση του Μαραθωνίου της Βοστώνης, φορώντας το φούτερ και τη βερμούδα του αδερφού της. 
Μόλις η πιστολιά του αφέτη ακούστηκε, πήδηξε στον δρόμο και άρχισε να τρέχει.

Έγινε η πρώτη γυναίκα που έτρεξε σε μαραθώνιο της Βοστώνης. 
Το όνομα της Roberta Gibb. 

Διέσχισε τη γραμμή τερματισμού σε 3 ώρες, 21 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα καταφέρνοντας να αφήσει πίσω της τα δύο τρίτα των συνολικά 400 αντρών που συμμετείχαν εκείνη τη χρονιά. 

Λίγα λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα, η Gibb είχε πια πάρει θάρρος και αποφάσισε να βγάλει το φούτερ της. 
Ήταν η ώρα της αποκάλυψης.

Η Gibb έσπασε όλες τις τότε ρατσιστικές απαγορεύσεις στην πράξη, προκαλώντας σκάνδαλο καθώς έως τότε η συμμετοχή μιας γυναίκας στον μαραθώνιο ήταν παράνομη πράξη.

Λίγες μέρες νωρίτερα, όταν έκανε αίτηση να τρέξει επίσημα στον αγώνα εισέπραξε την αρνητική απάντηση των διοργανωτών.

«Όλο το άγχος της ημέρας εξαφανίστηκε! 
Ένιωσα σαν πουλί που πετά, ελεύθερη και ευτυχισμένη» δήλωσε για την εμπειρία της στον αγώνα.

Η Gibb γνώρισε ακόμα μία φορά για τα καλά τι θα πει αδικία όταν απορρίφθηκε από την ιατρική σχολή αφού όπως της είπαν ήταν πολύ όμορφη και θα αναστάτωνε τους νεαρούς φοιτητές.

Τελικά σπούδασε στη νομική κι έγινε δικηγόρος. 
Σήμερα τρέχει μία ώρα κάθε μέρα!

Η διοργάνωση της Βοστώνης τελικά έδωσε το 1972 το δικαίωμα στις γυναίκες να μετέχουν κανονικά στον αγώνα.