«Ποίημα που του λείπει η χαρά, αφιερωμένο σε γυναίκα υπέροχη…» Του Νίκου Εγγονόπουλου

Αφού το θέλεις
γυναίκα αρμονική κι’  ωραία
έτσι καθώς ένα βράδυ του Μαϊού ετοποθέτησες απλά κι’ ευγενικά
   μιαν άσπρη ζωντανή γαρδένια
ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια
μέσα στο παλιό — ιταλικό μου φαίνεται — βάζο με παραστάσεις
      γαλάζιες τεράτων και χιμαιρών
έλα πέσε στα χέρια μου
και χάρισέ μου — αφού το θέλεις —
τη θλίψη του πρασίνου βλέμματός σου
την βαθειά πίκρα των κόκκινων χειλιών σου
τη νύχτα των μυστηρίων που είναι πλεγμένη μέσα στα μακρυά
   μαλλιά σου τη σποδό του υπέροχου σώματός σου

Τσαρλς Μπουκόφσκι...Άνδρας και γυναίκα στο κρεβάτι στις 10 μμ (μετάφραση: Νίκος Αδαμόπουλος)

Νιώθω σαν κόνσερβα με σαρδέλες, είπε.
Νιώθω σαν έμπλαστρο, είπα.
Νιώθω σαν σάντουιτς με τόνο, είπε.
Νιώθω σαν τομάτα κομμένη σε φέτες, είπα.
Νιώθω σαν νά’ρχεται βροχή, είπε.
Νιώθω σαν να σταμάτησε το ρολόι, είπα.
Νιώθω σαν η πόρτα νά’ναι ξεκλείδωτη, είπε.
Νιώθω σαν ένας ελέφαντας να μπαίνει μέσα, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρούμε καμιά δουλειά, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.
Νιώθω σαν να μη θέλω να δουλέψω, είπα.
Νιώθω σαν να μη νοιάζεσαι για μένα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε έρωτα, είπα.
Νιώθω σαν να παρακάνουμε έρωτα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε περισσότερο έρωτα, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπα.
Νιώθω σαν να θέλω ένα ποτό, είπε.
Νιώθω σαν να θέλω λίγο ουίσκι, είπα.
Νιώθω σαν να καταλήγουμε σε κρασί, είπε.
Νιώθω σαν να’χεις δίκιο, είπα.
Νιώθω σαν να παραδίνομαι, είπε.
Νιώθω σαν να χρειάζομαι ένα μπάνιο, είπα.
Νιώθω σαν να χρειάζεσαι ένα μπάνιο, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να σαπουνίσεις την πλάτη μου, είπα.
Νιώθω σαν να μην μ’αγαπάς, είπε.
Νιώθω σαν να σ’αγαπώ, είπα.
Νιώθω αυτό το πράγμα μέσα μου τώρα, είπε.
Νιώθω αυτό το πράγμα μέσα σου κι εγώ, είπα.
Νιώθω σαν να σ’αγαπώ τώρα, είπε.
Νιώθω σαν να σ’αγαπώ εγώ πιο πολύ απ’ό,τι εσύ εμένα, είπα.
Νιώθω υπέροχα, είπε. 
Νιώθω σαν να θέλω να ουρλιάξω.
Νιώθω σαν να θέλω να συνεχίσω για πάντα, είπα.
Νιώθω σαν να μπορείς, είπε.
Νιώθω, είπα.
Νιώθω, είπε.

Νίκος Ορφανίδης... Αποχαυνωμένοι.

Καλημέρα στο απέραντο λιβάδι
Εδώ που βόσκουν λογιών λογιών
Κι εγώ σαν γεράκι παρακολουθώ
Όλες της κινήσεις και απορώ

Γίνετε χαμός
Όλα τα ζώα ανακατεμένα σκυλιά γάτες άνθρωποι 
και οι επιβήτορες στον κόσμο τους παραδομένοι
Και η μέρα κυλάει ήσυχα
φυλακισμένη στον ύπνο της 

Τα παιδιά περιμένουν την κίνηση απ’ το κοντρόλ
Να μπουν στην σειρά, οι μεγάλοι αποχαυνωμένοι
Και εγώ παρακολουθώ
Πλάι μου ένα κοτσύφι τσιτσιρίζει
Με κοιτάζει με αγωνία

Είμαι χορτάτος ας μου λείπει
Όλοι μαζί τραγουδάνε
Όλα κυλάνε ήσυχα
Όλα έτοιμα να κατασπαράξουν τον πλησίον

Όλα μα κανένα δεν τολμά
Ούτε ένας επαναστάτης
Χαθήκαν όλοι τους, τους έχει πνίξει η πόρνη η καλοπέραση
Όλοι στου ύπνου την μπότα φυλακισμένοι

Αποχαυνωμένοι και εγώ παρακολουθώ
Κρυμμένος πίσω απ’ το τζάμι απόμαχος
Βόσκοντας το δικό μου κοπάδι
Μακριά από της ύαινες!!!!!

H ανάρτηση του ταυρομάχου που έβαλε τα κλάματα...

3130507:
“ This incredible photo marks the end of Matador Torero Alvaro Munera’s career. He collapsed in remorse mid-fight when he realized he was having to prompt this otherwise gentle beast to fight. He went on to become an avid opponent of...
Ταυρομάχος ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή το.

Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα.

Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες.

Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη...
«Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο. 
Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε. 
Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι. 
Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί. 
Ένιωσα, σαν το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη»

Νύμφη Καλλιστώ...

Η νύμφη αυτή, οπαδός της Αρτέμιδος πήρε όρκο να παραμείνει παρθένα και δεν μπήκε στον πειρασμό να σπάσει τον όρκο της ούτε ακόμη και για χάρη του Δία, όσο τουλάχιστον αυτός διατηρούσε την ανδρική του μορφή. 
Όταν όμως ο Δίας μεταμορφώθηκε ως Άρτεμις, η Καλλιστώ παρασύρθηκε στην αγκαλιά της θεάς. 
Ο Ησίοδος έγραψε ότι όταν ανακαλύφτηκε το συμβάν η Καλλιστώ μεταμορφώθηκε σε αρκούδα πριν ακόμα γεννήσει τον γιο της τον Αρκά. 
Η Καλλιστώ και ο Αρκάς τοποθετήθηκαν αργότερα στα αστέρια ως οι αστερισμοί της Μεγάλης Άρκτου και της Μικρής Άρκτου.

Νίκος Ορφανίδης... Γουλιά γουλιά.

Απ'της καρδιάς σε σβήνω απόψε τα κατάστιχα
τις αναμνήσεις μας θα κόψω πια μαχαίρι
χωρίς σκιές και μες στα ξενυχτάδικα
για να ξεφύγω απ' του χιονιά σου το λημέρι

Τώρα φυσάνε της αγάπης
μαϊστράλια
τώρα αρμενίζω μ' αγκαλιές
και με φιλιά
Τώρα μεθάω σ’ αυγουστιάτικα
φεγγάρια
τώρα θα πίνω την ζωή γουλιά γουλιά

Μες στην καρδιά θα χτίσω απόψε τον παράδεισο
χωρίς ντροπές και αναστολές να περπατήσω
και της καρδιάς θ’ αλλάξω το πουκάμησο
την φορεσιά σου να ντυθώ να σε νικήσω.

Νίκος Ορφανίδης

Η αληθινή γυναίκα, είναι δυνατή σαν ατσάλι και εύθραυστη σαν κρύσταλλο. (Γράφει η Μαρία Κοψιδά)

Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.” είπε κάποτε η Simon De Beauvoir και από τότε αυτή η φράση έχει χιλιοειπωθεί και χιλιομεταφραστεί.
Το να βαφτίζεσαι γυναίκα από βιολογικής πλευράς είναι η μια όψη, η άλλη θέλει δρόμο και πολύ κόπο, κορίτσι μου.

Η Γυναίκα, μπορεί να πατά γερά στα πόδια της, να βασίζεται στον εαυτό της και στις δυνατότητες της.

Είναι ανεξάρτητη. 
Είτε είναι έφηβη είτε παντρεμένη με δέκα παιδιά είτε ηλικιωμένη, το αίσθημα της αυτοδιάθεσης είναι τεράστιο μέσα της.
Δεν έχει καμία σημασία το επίπεδο μόρφωσής της, ούτε πόσα πτυχία έχει. 
Είναι πάντα πολιτισμένη και η ανωτερότητα κυλάει μέσα της.

Αν το θελήσει μπορεί να κάνει ό,τι και ένας άντρας, έχει πείσμα. Όμως έχει το θάρρος να παραδέχεται ότι κάποια πράγματα είναι προτιμότερο να τα κάνουν εκείνοι.
Επίσης, δεν υιοθετεί αντρικά πρότυπα συμπεριφοράς γιατί δεν της αρέσει να υποβαθμίζει την γυναικεία φύση της με αυτόν τον τρόπο.

Η ευγένεια τη χαρακτηρίζει, όμως, αν τη θίξεις ή την προσβάλεις θα σε τσακίσει με το λόγο της -που δεν θα περιέχει ποτέ λέξεις υβριστικής σημασίας- και θα σε αποτελειώσει με την υπερηφάνεια της.

Όταν θα ερωτευθεί, θα δώσει πολλά, τολμάει να αφήσει το πάθος να την παρασύρει, εξάλλου όταν μια γυναίκα είναι ερωτευμένη είναι ακόμα πιο γοητευτική και εκείνη το ξέρει, αλλά ποτέ δεν θα δοθεί! Και αν ακόμα πληγωθεί ξέρει να φεύγει με το κεφάλι ψηλά.

Δεν δίνει το κορμί της όπου λάχει! 
Πρέπει να καταφέρεις πρώτα να κάνεις έρωτα στο μυαλό της και έπειτα αν εκείνη το θέλει θα σου επιτρέψει να την κατακτήσεις.

Η Γυναίκα, δεν θα κάνει ποτέ εσκεμμένα έναν άντρα να ζηλέψει, ούτε θα κάνει ”κόλπα” για να τρέχει πίσω της για να ικανοποιείται ο εγωισμός της. 
Δεν έχει ανάγκη κάτι τέτοιο, δεν είναι ανασφαλής, πιστεύει στον εαυτό της.

Δε φοβάται να πει αυτό που νιώθει, η αλήθεια της είναι μια και μοναδική.
Το ένστικτό της και την αυξημένη γυναικεία διαίσθησή της θα τα εμπιστεύεται πάντα γιατί δεν θα αφήσουν κανένα να τη βλάψει.

Σέβεται και υπερασπίζεται όλες τις γυναίκες. 
Δεν βλέπει ποτέ καμία ανταγωνιστικά. 
Δέχεται ότι η κάθε μια είναι μοναδική και ξεχωριστή.

Πάντα θα βοηθάει και θα προσφέρει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ έρμαιο των επιθυμιών των άλλων.

Την έμφυτη πονηριά της και την ασυναγώνιστη γυναικεία ευφυΐα της τα χρησιμοποιεί για καλό σκοπό και ποτέ για να βλάψει τους γύρω τις.

Έχει τη χάρη και το χάρισμα να σαγηνεύει με την ομορφιά και τη ζεστασιά της και όχι να σε δηλητηριάζει χρησιμοποιώντας τα.

Προστατεύει αυτούς που αγαπά, δίνει την ψυχή της.
Μπορεί να προσαρμοστεί σε οποιεσδήποτε συνθήκες και να τα καταφέρει μια χαρά ακόμα και όταν όλα είναι εναντίον της. 
Όσο ευαίσθητη και να δείχνει – και είναι- μέσα της κρύβει δύναμη.

Δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να παίξει με την υπόληψη της και να ποδοπατήσει την αξιοπρέπεια της. 
Ξέρει τι αξίζει, ξέρει να προσπερνάει και να πηγαίνει παρακάτω.

Είτε είναι κοκέτα είτε ατημέλητη γίνεται κομψή φορώντας τη θυληκότητά της.
Μπορεί να είναι προκλητική αλλά ποτέ πρόστυχη.
Γυναίκα ονομάζεσαι όταν είσαι αυθεντική.

Όταν χρησιμοποιείς το χαμόγελό σου για ασπίδα και όχι για όπλο.
Όταν ξέρεις ότι στο μυαλό σου επικρατεί η κόλαση, αλλά στη ψυχή σου έχεις τον παράδεισο.

Όταν είσαι δυνατή σαν ατσάλι και εύθραυστη σαν κρύσταλλο.
Όταν έχεις τον εγωισμό σου ψηλά μα την αξιοπρέπεια πιο ψηλά.

Αυτή είναι η Γυναίκα, ολοκληρωμένη, γνήσια.
Οτιδήποτε άλλο είναι φθηνή απομίμησή της.

πηγη

Μια ιστορία με πολλούς αποδέκτες...

Αυτή είναι η ιστορία τεσσάρων ανθρώπων:
Του Καθενός, του Κάποιου, του Οποιουδήποτε και του Κανενός.
Μια σημαντική δουλειά έπρεπε να γίνει και ο Καθένας ήταν βέβαιος ότι ο Κάποιος θα την έκανε.
Ο Οποιοσδήποτε μπορούσε να την κάνει, αλλά ο Κανένας δεν την έκανε.
Ο Κάποιος θύμωσε μ' αυτό, γιατί ήταν δουλειά του Καθενός.
Ο Καθένας νόμιζε ότο μπορούσε να την κάνει ο Οποιοσδήποτε, αλλά ο Κανένας δεν κατάλαβε ότι ο Καθένας δεν θα την έκανε.
Στο τέλος, ο Καθένας κατηγόρησε τον Κάποιο που ο Κανένας δεν έκανε αυτό που ο Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να έχει κάνει.

Το πέτρινο γεφύρι της Άρτας είναι το πιο ξακουστό στην Ελλάδα και αυτό το οφείλει στο θρύλο για τη «θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα»

Σχετική εικόνα
ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

Το πέτρινο γεφύρι της Άρτας είναι το πιο ξακουστό στην Ελλάδα και αυτό το οφείλει στο θρύλο για τη «θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα», που η λαϊκή μούσα τον έκανε τραγούδι 

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες
γιοφύρι εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι.
Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν.
Μοιριολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες:

«Αλοίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,
ολημερίς να χτίζουμε το βράδυ να γκρεμιέται.»

Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι,
δεν εκελάηδε σαν πουλί, μηδέ σαν χηλιδόνι,
παρά εκελάηδε κι έλεγε ανθρωπινή λαλίτσα:

«Αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνει,
και μη στοιχειώσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη,
παρά του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα,
που έρχεται αργά τ’ αποταχύ και πάρωρα το γιόμα.»

Τ’ άκουσ’ ο πρωτομάστορας και του θανάτου πέφτει.
Πιάνει, μηνάει της λυγερής με το πουλί τ’ αηδόνι:
Αργά ντυθεί, αργά αλλαχτεί, αργά να πάει το γιόμα,
αργά να πάει και να διαβεί της Άρτας το γιοφύρι.

Και το πουλί παράκουσε κι αλλιώς επήγε κι είπε:
«Γοργά ντύσου, γοργά άλλαξε, γοργά να πας το γιόμα,
γοργά να πας και να διαβείς της Άρτας το γιοφύρι.»

Να τηνε κι εξαναφανεν από την άσπρην στράτα.
Την είδ’ ο πρωτομάστορας, ραγίζεται η καρδιά του.
Από μακριά τους χαιρετά κι από κοντά τους λέει:

«Γειά σας, χαρά σας, μάστοροι και σεις οι μαθητάδες,
μα τι έχει ο πρωτομάστορας και είναι βαργιομισμένος;
«Το δαχτυλίδι το ‘πεσε στην πρώτη την καμάρα,
και ποιος να μπει, και ποιος να βγει, το δαχτυλίδι νά ‘βρει;»

«Μάστορα, μην πικραίνεσαι κι εγώ να πά σ’ το φέρω,
εγώ να μπω, κι εγώ να βγω, το δαχτυλίδι νά ‘βρω.»
Μηδέ καλά εκατέβηκε, μηδέ στη μέση επήγε,
«Τράβα, καλέ μ’ τον άλυσο, τράβα την αλυσίδα
τι όλον τον κόσμο ανάγειρα και τίποτες δεν ήβρα.»

Ένας πηχάει με το μυστρί κι άλλος με τον ασβέστη,
παίρνει κι ο πρωτομάστορας και ρίχνει μέγα λίθο.

«Αλίμονο στη μοίρα μας, κρίμα στο ριζικό μας!
Τρεις αδελφάδες ήμαστε, κι οι τρεις κακογραμμένες,
η μια ‘χτισε το Δούναβη, κι η άλλη τον Αφράτη
κι εγώ η πλιό στερνότερη της Άρτας το γιοφύρι.
Ως τρέμει το καρυόφυλλο, να τρέμει το γιοφύρι,
κι ως πέφτουν τα δεντρόφυλλα, να πέφτουν οι διαβάτες.»

«Κόρη, το λόγον άλλαξε κι άλλη κατάρα δώσε,
πο ‘χεις μονάκριβο αδελφό, μη λάχει και περάσει.»
Κι αυτή το λόγον άλλαζε κι άλλη κατάρα δίνει:

«Αν τρέμουν τ’ άγρια βουνά, να τρέμει το γιοφύρι,
κι αν πέφτουν τ’ άγρια πουλιά, να πέφτουν οι διαβάτες,
τί έχω αδελφό στην ξενιτιά, μη λάχει και περάσει.»

Ένα κορίτσι λυγερό... (Μάνος Χατζιδάκις)

Ένα κορίτσι λυγερό 
φεγγαροχτυπημένο,
με ζουρνά ξετρελαμένο.

Μεθά χορεύει και πηδά
πάνω από νέφη και φωτιές,
τον ερχομό του τραγουδά
μέσα σε δάση από ιτιές.

Το κορίτσι θα τον φέρει
σ’ άγνωστα λημέρια
να χτυπήσει θάλασσες,
να καρφώσει αστέρια.

(Μάνος Χατζιδάκις)

Εκεί κάτω στο ποτάμι Ζούνε δυο μικρά παιδιά... (Μάνος Χατζιδάκις).

Το ποτάμι

Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζούνε δυο μικρά παιδιά
Τόνα βλέπει δεν ακούει
Τ’ άλλο ακούει μα δε βλέπει
Και τα δυο ξέρουν πως πρέπει
Να ‘χουν μόνο μια καρδιά
Εκεί κάτω στο ποτάμι
Τα παιδιά μένουν παιδιά

Το ποτάμι όλο γεμίζει
Και τη θάλασσα ποτίζει

Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζει μια δύστυχη τρελή
Π’ αγαπούσε ένα πουλί

Το παιδί που δεν ακούει
Της σκοτώνει το πουλί
Κι από τότες δε γνωρίζει
Πως την βλέπει το ποτάμι
Σαν γυναίκα ή σαν πουλί;

Το ποτάμι όλο γεμίζει
Κι απ’ τη θλίψη ξεχειλίζει

Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζούσ’ ο κύριος Δικαστής
Κυνηγούσε τα θηρία
Κι αγαπούσε μια Κυρία
Ώς την ώρα που η τρελή
Πνίγει την μικρή Κυρία
Που τη νόμισε παιδί

Κ’ έτσι ο Δικαστής μονάχος
Προτιμά να σκοτωθεί
Εκεί κάτω στο ποτάμι
Θάψανε το Δικαστή

Το ποτάμι όλο γεμίζει
Και την πίκρα μου ποτίζει

Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζει μια νύφη ερημική
Που σαν τέλειωσεν ο γάμος
Έφυγε ο γαμπρός το βράδυ
Και δεν ήρθε την αυγή
Έτσι η νύφη στολισμένη
Εκεί κάτω στο ποτάμι
Έγινε κι αυτή κραυγή

(Μάνος Χατζιδάκις)

Σ’ αγαπώ περισσότερο απ΄όσο μια ανθρώπινη καρδιά μπορεί να αγαπήσει...

Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ περισσότερο απ΄όσο μια ανθρώπινη καρδιά μπορεί να αγαπήσει,
περισσότερο απ΄όσο ένας ποιητής ονειρεύεται ή ένας ερωτευμένος αισθάνεται.

Είσαι το σύννεφο με το υπέροχο άρωμα που στάλθηκε απ΄τον παράδεισο,
για να ρίξει πάνω μου τη βροχή του, την ευλογημένη δροσιά.

Αισθάνομαι την καρδιά σου, τις φλέβες σου να κυλούν μέσα στις δικές μου,
χωρίς καμιά χαραμάδα ανάμεσα μας για να χωθεί ο ακάθαρτος κόσμος.

Η καρδιά μου στέκει απέναντι στη δική σου, αντικρίζει τη δίδυμη εικόνα της,
σαν δυο χέρια που πλέκονται σε αέρινο όρκο.

Μέσα μας κόκκινο κρασί ενώνεται με κόκκινο κρασί,
φτιάχνουν μείγμα μεθυστικό από άρωμα, αύρα και δροσιά του πρωινού.

Η έμπνευση μου κατοικεί μέσα στα μάτια σου,
τα χείλη σου ενώνονται με τα δικά μου και οδηγούν την ποίηση μου.

Σε σένα και σε μένα η φωτιά φουντώνει, χωρίς κανείς να ρίχνει ξύλα.
Μολονότι είμαστε ήρεμοι, η καταιγίδα ξεσπά μέσα μας.

Ενα ποίημα για την αγάπη και τον έρωτα από τον Λιβανέζο ποιητή Llyas Abu Shaaka, (1903-1947), που πρωταγωνίστησε στο ρεύμα του Ρομαντισμού τις δεκαετίες του 1930 και 1940 στη πατρίδα του, απελευθερώνοντας την έκφραση των συναισθημάτων στην ποίηση.

Από μακριά ιδωμένα με τα πανιά τους ανοιχτά... Τα ιστιοφόρα είναι πουλιά που πετούν γερτά, αγγίζοντας με τη μια φτερούγα το νερό..!

275jesuss:
“Fine art on the sunset . by Manuel. Roger cielo, luz, velas, fino, HDR
”
Δεν αρκεί να μπεις απλώς σ’ ένα οποιοδήποτε πλοίο με πανιά και να πεις: “Να, τώρα ταξιδεύω μ’ ιστιοφόρο”. Πρέπει τα πανιά του να είναι δικά σου πανιά όταν ανοίγουν, και η πρώρα του να είναι δική σου πρώρα όταν σχίζει το νερό. Και δεν μπορούν όλοι να ’χουν από ένα τέτοιο ιστιοφόρο – μα ούτε μπορεί να είναι κοινόχρηστο και συνάμα να ’ναι αγαπημένο, όπως πρέπει να είναι, ώστε να ταξιδεύει σαν όνειρο.

"Άσε τους ανέμους να μας πάνε όπου θέλουν... Άσε τους ανέμους και το τυφλό κρασί"..!

Ποιος θα μπορούσε αλήθεια να κρατήσει το τιμόνι σε τούτους τους καιρούς;
Χάλασε κι η πυξίδα χαθήκαν οι προορισμοί τα κύματα σηκώθηκαν ως το μυαλό σβήσανε οι αιώνες τόσες πατρίδες τόσες προσπάθειες μέσα μου καμένες.
Άσ’ τους ανέμους να μας πάνε όπου θέλουν άσ’ τους ανέμους και το τυφλό κρασί το ματωμένο φως πάνω στα χείλη σου, το ψέμα και η ομορφιά σου

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος

Λιγόστεψαν τα παγκάκια... Για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους σε αυτή την πόλη..!

pakse:
“ Sweden Stockholm
”
Λιγόστεψαν τα παγκάκια για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους ποιητές σε αυτή την πόλη. 
Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν οι στίχοι και οι όρκοι της αιώνιας αγάπης. 
Κάποιοι ανεμοδαρμένοι απαγκιάζουν πλέον στα παγκάκια μας.
Απόκληροι και άστεγοι, πένητες και φυγάδες κατέλαβαν τις θέσεις στάθμευσης των μοσχαναθρεμμένων οπισθίων μας. 
Εκεί που κάποτε χαράζαμε καρδιές κι ονόματα, τώρα κάποιος ανέστιος κοιμάται.

Πέτρος Κατσάκος

"Στο καφενείο έρχεται ο χοντρός νονός μου με τις λίρες"..! (Μίλτος Σαχτούρης)

«Στο καφενείο
έρχεται ο χοντρός νονός μου
με τις λίρες
Ούτε μια δεν είναι για σένα, λέει
γιατί δεν έγινες ο βαφτιστικός μου
που περίμενα.
Τότε λέω κι εγώ στο γκαρσόνι, πλάι μου
— Φέρε μου ένα φλιτζάνι με μελάνι.»

(Μίλτος Σαχτούρης)

Cafe... Americano..!

tx-gentleman:
“ - Cafe Americano
”

Δες τον αετό! Πετάει... Μην τον ζηλέψεις κι εσύ μπορείς..! (Αλέξανδρος).

mistymorrning:
“Source:imgfave-hero
”
ΓΙΝΕ ΑΕΤΟΣ

Δες τον αετό! Πετάει
Μην τον ζηλέψεις κι εσύ μπορείς!
Φτάνει να το πιστέψεις
Και η σκέψη σου, θα σε κάνει αετό

Έναν αετό, που θα πλανάρει
Και θα βλέπει!
Τις ομορφιές και τις ασχήμιες
Γιατί η ζωή έχει απ όλα

Ένα πέταγμα
Που θα σε κάνει, ποιο σοφό
Γιατί ο ανοιχτός ορίζοντας
Είναι αυτό που λείπει

Και όταν το κάθε τι
Το βάλεις στη θέση του
Γιατί όλα έχουν μια θέση
Η ζωή θα πάρει την πραγματική της διάσταση

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ